Mount Kangchenjunga The First Greek Expedition 2018

k 1

    Μετά την επιτυχημένη ανάβαση του Mt Everest (8848m) της αποστολής Mount Everest The Greek Expedition 2017 αποτελούμενη από τους Antonios Sykaris και Mike Evmorfidis, σειρά έχει το Mt Kangchenjunga 8586m.  Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία κι ασφαλή επιστροφή.

    Το Mt Kangchenjunga 8586m είναι το 3ο ψηλότερο και ίσως λιγότερα σκαρφαλωμένο βουνό στον κόσμο, βρίσκεται στα ινδονεπαλικά σύνορα και το όνομά του σημαίνει "οι πέντε θησαυροί του κόσμου" λόγω των 5 κορυφών του.

    Η πρώτη ελληνική αποστολή πραγματοποιείται από τους σχονοσυντρόφους Antonios Sykaris και Φώτης Θεοχάρης και  φέρει το όνομα "Mount Kangchenjunga The First Greek Expedition 2018".

  • Αντώνης Συκάρης: ο 55 χρονος ορειβάτης γνωστός για την μακρόχρονη δραση του στα βουνά τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού.
  • Φώτης Θεοχάρης: 27 χρονών νέος και πολλά υποσχόμενος έχει επιτυχείς δράσεις στο ενεργητικό του στις  Άλπεις, Άνδεις, Ινδικά Ιμαλάια, Καύκασο.

k 0

Διαβάστε για την expedition στο FB: ΕΔΩ

 

    Το Kangchenjunga με μια γρήγορη ματιά:

  • Υψόμετρο: 8.586 μέτρα
  • Ανάπτυγμα: 3.922 μέτρα
  • Τοποθεσία: Σύνορα Νεπάλ και Ινδίας, κεντρική Ασία
  • Πρώτη ανάβαση: George Band& Joe Brown (ΗΒ), 25-5-1955

    Το βουνό έχει πέντε κορυφές εξού και το όνομά του: "οι πέντε θησαυροί του χιονιού", τέσσερις από τις οποίες κορυφώνονται πάνω από τα 8.000 μέτρα.

  • Kangchenjunga Main 8.586m
  • Kangchenjunga West (Yalung Kang) 8.505m
  • Kangchenjunga Central (Middle) 8.482m
  • Kangchenjunga South 8.494m
  • Kangbachen 7.903m

    Στις 22-4-2018 οι ορειβάτες μας ανέβηκαν αυτόνομα στο Camp 1 (6200m) ύστερα από 5 ώρες ανάβασης και επέστρεψαν στο Base Camp (5143m) όπου και διανυκτέρευσαν.  Στο Base Camp υπάρχει μια σκηνή στην οποία μπορούν να κάνουν μπάνιο με ζεστό νερό καθώς και να πλύνουν τα ρούχα τους, πράγμα που βοηθάει θετικά και στην ψυχολογία.  Το γεγονός ότι οι αναβάσεις στο Kangchenunga είναι περιορισμένες αριθμητικά σε σύγκριση με άλλα βουνά (*στο Έβερεστ έχουν ανέβει ως τώρα 4.500 άνθρωποι περίπου, ενώ στην Κανγκτσενγιούνγκα μόλις 241) δημιουργεί πιο έντονο το δέσιμο μεταξύ των ορειβατών της αποστολής και των sherpa, μαγείρων και λοιπών μελών της Asian Trekking Pvt. Ltd.  Έτσι δεν είναι λίγες οι στιγμές που όλοι μαζί συζητάνε, τρώνε ή και παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια όσο οι ώρες παραμονής στο υψόμετρο περνάνε.

Να σημειωθούν επίσης:

  • Θα ακολουθηθεί άλλη διαδρομή από την αρχικά σχεδιασμένη για την πρόσβαση στο Camp 2 λόγω λιθοπτώσεων.
  • Τα Camp 1 & Camp 2 βρίσκονται πάνω σε σεράκ (παγετώνα)
  • Υπάρχουν έντονες χιονοπτώσεις αυτές τις μέρες.  Οι άνεμοι γίνονται πιο ισχυροί άνω των 7.000μ

k 4

2 Μαΐου 2018 - 28 ημέρα της αποστολής μας

    Σήμερα ξύπνησα και ανοίγοντας την σκηνή μου είδα στον καταγάλανο ουρανό ξεχασμένο το φεγγάρι...  Όπως κάθε πρωί το πρώτο πράγμα που θυμόμαστε μετά το καλημέρα με τον Φώτη -και ενώ βρισκόμαστε ακόμα ο καθένας στην σκηνή του - είναι ότι δεν έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε εδώ και που θέλουμε να φθάσουμε.

    Χαρακτηριστικά λέμε.  Έχουμε μόνο μια δυνατότητα να σκαρφαλώσουμε στην τρίτη ψηλότερη κορυφή της γης!!  Στο μεταξύ ψηλά στο βουνό οι χιονοπτώσεις συνεχίζονται και ο δυνατός αέρας που φθάνει μέχρι και τα 70km εμποδίζουν να πραγματοποιήσουμε κάποιο νέο Rotation προς το camp III.  Όσο περιμένουμε το παράθυρο του καιρού για τα final push σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό μας να φύγουμε από το bc για 4-5 ημέρες για κάποιο χωριό με χαμηλότερο υψόμετρο από τα σκληρά 5.500μ του Bc προκειμένου να ξεκουραστούμε να κάνουμε εάν μπάνιο να αναπνεύσουμε λίγο αέρα να δούμε λίγο πράσινο χορτάρι, να αγγίξουμε εάν χρωματιστό λουλούδι, να μιλήσουμε μέσω Internet στους φίλους μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.

    Να κάνουμε όπως λέγεται ένα Recovery όπως κάναμε και πέρυσι στο Everest που κατεβήκαμε απο το Bc στο Namche bazaar.  Για τέσσερεις ημέρες και πράγματι αυτό μας ειχε βοήθησε πολύ.  Έτσι εχω παρασύρει και τον σχοινοσύντροφο μου Φώτη στην ιδέα αυτή, που βέβαια άλλο που δεν θέλει και αυτός να έχει Internet και να απολαύσει όλα τα παραπάνω να μιλάει με την κοπέλα του, τους φίλους του.  Όμως ο μόνος τρόπος για να φύγουμε για λίγο από εδώ είναι το ελικόπτερο γιατί για να πας με τα πόδια χρειάζονται πέντε ημέρες να φθάσεις, και επτά μέρες να γυρίσεις.

    Συνεπώς όχι μόνο δεν προλαβαίνουμε αλλά και για επιπλέον κούραση μιλάμε και όχι για ξεκούραση.  Έτσι ζητήσαμε να μάθουμε το κόστος ενός ελικόπτερου που ασφαλώς θα το μοιραζόμαστε και με άλλους τρεις συνόλων πέντε άτομα.  Όμως το κόστος είναι απαγορευτικό.  Οι λόγοι θέλεις γιατί βρισκόμαστε εκεί που μόνο ο θεός το ξέρει, θέλεις γιατί οι 4-5 εταιρείες με τα ελικόπτερα στο Νεπάλ έχουν κάνει κάποιο TRUST για το συγκεκριμένο προορισμό η ίσως θέλεις η επικινδυνότητα να προσγειωθεί ελικόπτερο εδώ πάνω στην αετοφωλιά μας.

    Έτσι αρχίσαμε να συνηθίζουμε στο ότι αυτό είναι απαγορευτικό για εμάς και προσαρμόστηκα με στην ιδέα ότι από εδώ θα φύγουμε μόλις τελειώσουμε το βουνό.  Έτσι όλα τα σχετικά περί Louka τελείωσαν όπως όταν ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι ωραίο ήταν ... αλλά όνειρο ήταν.

k 3

k 2

3 Μαΐου 2018 - 29 ημέρα της αποστολής μας.

    Η ημέρα ξεκίνησε καλά είναι ηλιόλουστη συνήθως έτσι ξεκινάει, μετά ξεπατώνεται στο χιόνι είναι μια τυπική μέρα Ιμαλαίων και εμείς σαν τα σαλιγκάρια αλλά με Vista πάντα ντυμένοι έχουμε βγάλει καρέκλες στις αντικριστές σκηνές μας των Mining com (έχουμε δυο σκηνές για το dining room  και ειδικά σήμερα έχουμε επίσκεψη από κάποιον Ιταλό ονόματι Marco οδηγό βουνού UAIGM γύρω στα 40-45 ετών που είναι μέλος της seven summit.

    Ο Marco ένας τυπικός γραφικός Ιταλός μιλά λίγα αγγλικά αλλά είναι εύθυμος χαμογελαστός πρόσχαρος και πολυλογάς, έχει ξυρισμένο το κεφάλι του φορά ένα σκούφο χωρίς κάλυμμά στην κορυφή του κεφαλιού του.  Έχει μέσα του την μεσογειακή φιλοξενία και καλοσύνη και έχει φέρει προσούτο γραβιέρα ιταλικό λάδι και παξιμάδια -τα τοποθετούμε πάνω σε ένα σιδερένιο τενεκέ και γύρω γύρω καθόμαστε, τα δοκιμάζω από τους πρώτους τι νόστιμα θεέ μου να βουτάς το παξιμάδακι στο λαδάκι - Ουααα και εδώ μιλώντας ελληνικά με τον Φώτη -για να μην μας καταλάβουν -συμφωνούμε ότι αν δεν ντρεπόμασταν θα τα τρώγαμε όλα, βγάζουμε και εμείς κάτι crackers Ινδίας (δεν τρώγονται παιδιά).  Οτιδήποτε ινδικό όπως λέω συχνά στον Φώτη είναι για τα λιοντάρια Χαχαχα.

    Βγάζουμε και ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι ελιές που αγοράσαμε από την Katmandou, και αυτό σαν να τρως εκείνα τα γλυκά που τρώνε στα cinema τα παιδιά ξέρετε εκείνα τα λαστιχένια ζαχαρωτά.  Γύρω από το τενεκέ με τα ιταλικά καλούδια.

    Η παρέα μας; η ομάδα μας Ο Φώτης. εγώ,A rjun και ο Harshad από Ινδία, Alex από Ιταλία και Willem και Caspar από Ολλανδία μόνο ο David απο το Μεξικό λείπει για να συμπληρωθεί όλη η ομάδα μας.  Η κουβέντα μας που αλλού;  Στα ψηλά βουνά του κόσμου και στις εμπειρίες του καθενός μας, γρήγορα όμως η συζήτηση μας έρχεται σε κάτι που ούτε εμείς τόσο καιρό που είμαστε εδώ γνωρίσαμε.

    Αναμνήσεις από το παρελθόν.  Αλλά με χειροπιαστές αποδείξεις για τους Ολλανδούς αλλά και τον Marco από την Ιταλία.  Ήταν Ιούλιος του 2008 όταν και οι τρεις μαζί σε αποστολή τους στο K2, 8.611m στο Πακιστάν το δεύτερο αλλά και δυσκολότερο βουνό του κόσμου, μετρά την επιτυχημένη ιστορική ανάβαση τους στην κορυφή, κατά την διάρκεια της καταβάσεις μαζί με άλλους ορειβάτες στο bottom leg -ένα δύσκολο τεχνικά σημείο -πάνω από τα 8.000μ μια χιονοστιβάδα έκοψε τα σχοινιά που ασφάλιζαν το δύσκολο αυτό πέρασμα και φυσικά ήταν αδύνατον να κατέβουν, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν εκεί για τρία ολόκληρα μερόνυχτα χωρίς σκηνή, χωρίς υπνόσακο, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν !!

    Κάποιοι προσπάθησαν να το περάσουν χωρίς τα σχοινιά, κάποιοι άλλοι κινήθηκαν προς άλλες κατευθύνσεις το αποτέλεσμα τραγικό!!!  Έντεκα ορειβάτες έχασαν την ζωή τους!! ενώ οι ίδιοι ο Ιταλός και ο Ολλανδός κατάφεραν να διασωθούν ως εκ θαύματος με κόστος την απώλεια όλων των δακτύλων των ποδιών τους, κάτι που είδαμε με τα ίδια μας τα ματιά όταν έβγαλαν τα παπούτσια τους και τις κάλτσες τους και η εικόνα πραγματικά σοκαριστική!!!  Τα πέλματα τους καταλήγουν σε μια άμορφη ξερή λευκή μάζα που τα όταν ξύνουν βγάζουν ένα άσπρο κακάδι κάτι σαν λέπια.

    Εννοείται ότι κάποτε εκεί υπήρχαν τα δάκτυλά των ποδιών τους.  Όσο μας περιέγραφε ο Willem παραστατικά την συγκλονιστική εμπειρία της ζωής του.  Τα μάτια μου πότε κοίταγαν το πρόσωπο του, πότε κατηφόριζαν προς τα ξυπόλητα πόδια του, εμένα σιωπηλός και συγκλονισμένος, ταυτόχρονα η προσοχή μου αποσπώταν και πήγαινε σε εκείνες τις τρεις τραγικές ημέρες για αυτούς και προσπαθούσα να φανταστώ τι πέρασαν και πως κατάφεραν και επιβίωσαν.

    Ταυτόχρονα αυτό δεν το σκέφτομαι, τους βλέπω τώρα μπροστά μου είναι και πάλι εδώ στις αποστολές των Ιμαλαίων όπως ήταν και όλα τα προηγούμενα δέκα χρονιά μετά από αυτό το μαρτυρικό ατύχημα και θέλουν να ανέβουν στην τρίτη και από τις ποιο επικίνδυνες κορυφές του κόσμου.

    Το πιο απλό το πιο φυσιολογικό ερώτημα άμεσα γεννάται.  Γιατί;  Ποιος δεν θα αναρωτηθεί Γιατί;;  Είναι οι σειρήνες των κορυφών που τους καλούν και κανένα βουλοκέρι στα αυτιά τους δεν είναι αρκετό για να σταματήσει να ακούν αυτήν την ελκυστική γλυκεία ηχώ;;  Γιατί κανένα ανθρώπινο κόστος δεν μπορεί να τους σταματήσει να είναι εδώ;;

    Ο Ιταλός μου δείχνει από το κινητό του φωτογραφίες πως ήταν τα πόδια του όταν το ελικόπτερο τον πηρέ από το βουνό και το πήγε στο νοσοκομείο του Islamabad μαύρα γυαλιστερά κατάμαυρα όπως η καυτερή πίσσα που χύνεται στην άσφαλτο μόνο τα νύχια τους ξεχώριζαν και αυτά ξερά με κόκκινο κίτρινο χρώμα, και μάλιστα η μαυρίλα είχε φθάσει πολύ ψηλότερα από τα δάκτυλά του πέλματος του, σχεδόν σε όλη την πατούσα λίγο πριν την φτέρνα, ολοκληρωτικά κρυοπαγήματα.

    Ο Μάρκο μου δείχνει με την κάθετη πλευρά της παλάμης του, ήθελαν να μου κόψουν μέχρι εδώ δηλαδή την μισή πατούσα μου και να με άφηναν για πάντα ανάπηρο και να μην ξαναπήγαινα στα βουνά μου!!  Αλλά τους είπα .. εσείς οι Πακιστανοί είστε άσχετοι δεν ξέρετε από κρυοπαγήματα θα γυρίσω στην πατρίδα μου στην Ιταλία αυτοί ξέρουν καλύτερα, έτσι γλύτωσα τις πατούσες μου και έχασα μόνο τα δάκτυλά μου!!

    Η φωνή μου είχε χαθεί μόνο Σιωπή!!  θαυμασμός!!  Απορία σκέψεις αυτονόητες και πιθανές συγκρίσεις με μας που βρισκόμαστε εδώ.  Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω θέλω να μόνο να κλείσω με ένα ποίημα.  Ένα ποίημα που διάβασα εδώ στο bc και το διαβάζω 5-6 φορές την ημέρα και κάθε φορά που το διαβάζω συγκινούμαι το ίδιο όπως την πρώτη φορά, το ποίημα της Ανναμπελ Λη αναφέρεται στις σελίδες του όμορφου ταξιδιάρικου βιβλίου του φίλου μου Τζώρτζη Μηλιά "Το ταξίδι του Οδυσσέα για την Σύμη".

    Το ποίημα μιλά για τον Αγάπη τον έρωτα και τον θάνατο και είναι από το βιβλίο του Έντγκαρ Άλλαν Ποε, ποιήματα των εκδόσεων Ηροδότου.  Και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του για το τι σημαίνει κανείς να Αγαπά!!!  Ότι και αν Αγαπά.

"-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ’ μου μια προσταγή.

-Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου..."

"-Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ’μου μια πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.

-Φτάσε όπου δεν μπορείς! ...Φτάσε όπου δεν μπορείς!"

(Από τον πρόλογο του βιβλίου του Ν.Καζαντζάκη, "Αναφορά στον Γκρέκο")

k 5

 Πηγή: FB

Προβληματισμοί ...

Γιατί οι Καμικάζι φορούσαν κράνος;

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account