Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Τα Τρίκαλα των παιδικών βιωμάτων

Διάβασα πρόσφατα ένα εξαιρετικό κείμενο από το οποίο σας παραθέτω για προβληματισμό ένα μεγάλο μέρος του:

Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στα Τρίκαλα, την ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου.  Εκεί ζούσαμε με την οικογένειά μου μέχρι το 1960, οπότε μετακομίσαμε μόνιμα στην Αθήνα.  Πάντα όμως επισκεπτόμασταν τα Τρίκαλα για να βρεθούμε δίπλα σε αγαπημένους συγγενείς και φίλους, ιδιαίτερα στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα.  Παρακολουθούσα έτσι από κοντά τη μετάλλαξη αυτής της πόλης που άλλαζε με γοργούς ρυθμούς μέσα στο διάβα του χρόνου.

Τι να 'ναι άραγε αυτό που χάθηκε και άλλαξαν έτσι δραματικά οι πόλεις μας;

Η εγκατάλειψη της υπαίθρου και των ορεινών χωριών μαζί με την εσωτερική μετανάστευση ήταν σίγουρα κάποιοι από τους λόγους που οι πόλεις διογκώθηκαν σε τέτοιο βαθμό.  Οι ανάγκες άλλαξαν, η ζωή μας το ίδιο.  Έχω την εντύπωση όμως πως αυτό που κυρίως χάθηκε και έχει αντίκρισμα στη δομή και την εικόνα της νεοελληνικής πόλης είναι η συλλογικότητα των ανθρώπων.

Σήμερα το ιδιωτικό έχει κατακυριεύσει τα πάντα.  Πρέπει πάση θυσία να διαφοροποιείται και να ξεχωρίζει.  Το ένα σπίτι από το άλλο, η μια πολυκατοικία από τη διπλανή της.  Μια συνεχόμενη κτιριακή μάζα, ανομοιόμορφη, ανάκατη, ανήσυχη και επιθετική.  Το αστικό περιβάλλον των νεοελληνικών πόλεων είναι ένα παράταιρο κολάζ ανόμοιων μορφών και σχημάτων.  Ένας απίστευτος και άναρχος αχταρμάς.  Έχει χαθεί το «κοινό και το κύριο»!  Κοιτάς και η ματιά σου δεν μπορεί πουθενά να σταθεί, να ηρεμήσει.  Δεν μπορείς να περάσεις από το ένα στο άλλο φυσιολογικά.  Σαν να πηδάς, να κάνεις άλματα κι ας βρίσκεται το ένα κτίριο κολλητά στο άλλο.

Επισκέφτηκα πρόσφατα τα Τρίκαλα.  Καινούργια κτίρια υψώνονται κάθε τόσο στην πόλη.  Περνώντας από τους κεντρικούς δρόμους της αγοράς, η ματιά μου έπεσε πάνω στο κτίριο της νομαρχίας που χτίστηκε τέλη της δεκαετίας του '60 στη θέση της παλιάς χαρακτηριστικής αγοράς με το αίθριο και τη βρύση στο κέντρο της, να στέκει άσχημο και παρατημένο στη φθορά του χρόνου και των ανθρώπων που το χρησιμοποιούν, όπως πολλά από τα κτίρια εκείνης της περιόδου.  Σαν να τιμωρεί κατά κάποιον τρόπο το παρελθόν το παρόν, για τα λάθη που κάναμε οι άνθρωποι τότε, εμφορούμενοι από την ανεξέλεγκτη τρέλα και γοητεία του καινούργιου.  Ενός καινούργιου όμως που δεν ήταν αντάξιο ή καλύτερο από αυτό που κατεδαφίζαμε δίχως τύψεις.  Γιατί μας συνεπαίρνει η μέθη τού «εδώ και τώρα», του άμεσου, γρήγορου και εφήμερου και όχι η θεώρηση τού «Τώρα» ως αέναης και συνταρακτικής συνάντησης του παρελθόντος και του μέλλοντος.

Αυτό όμως που δεν είναι ριζωμένο βαθιά μέσα στο χθες, θα μοιάζει έπειτα από χρόνια έωλο, αποκομμένο και αφυδατωμένο.  Νεκρό κύτταρο στον ζωντανό οργανισμό της πόλης που συνεχίζει να ζει και να αναπτύσσεται.  Αναζητώ το νέο που έρχεται να γκρεμίσει συθέμελα το θνησιγενές παλιό, φέρνοντας όμως μέσα του ολόκληρη τη σοφία και τη γνώση των περασμένων.  Εκεί ακριβώς, στα θαμμένα κάτω από το χώμα σταθερά θεμέλια, βρίσκεται η κρυφή δύναμη που ορθώνει και στηρίζει το πραγματικά νεωτερικό οικοδόμημα.

Να γιατί έχουμε μεγάλη ευθύνη, όχι μόνον απέναντι στα παιδιά μας, αλλά και στις γενιές που έρχονται για το περιβάλλον και τα κτίρια που τους κληροδοτούμε.  Εκεί εντοπίζεται η πιο βαθιά, η πιο καίρια ευθύνη της αρχιτεκτονικής!  Όχι στη μορφή και στο ένδυμα, αλλά κυρίως σ' αυτό που περιέχεται εντός της και αποτελεί "ολόκληρο" το σώμα της.

Τάσης Παπαϊωάννου Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Ε.Μ.Π.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Προβληματισμοί ...

Γιατί οι Καμικάζι φορούσαν κράνος;

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account