Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Ροδόπη - Αθήνα 1500 χλμ.

Ευρετήριο Άρθρου

Μετά από, σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, δεν είναι εύκολο να έρθουν στη μνήμη οι εικόνες και οι λεπτομέρειες από μία εκδρομή.  Αυτό όμως δεν ισχύει και για το πρώτο πολυήμερο ορεινό ταξίδι με την μηχανή, που έκανα μαζί με τον Θανάση τον Σεπτέμβρη του 1997.  Ένα ταξίδι που αγκάλιασε όλη την Ελλάδα, από τα βόρεια σύνορά της με την Βουλγαρία μέχρι δυτικά στην λίμνη των Ιωαννίνων και από την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών στην κεντρική Ελλάδα μέχρι στα νότια τους Δελφούς, την Αράχωβα και πάλι πίσω στην Αθήνα.

Ένα ταξίδι που έμελε να μείνει για πάντα στη μνήμη μας χαραγμένο, και να φέρει ως τίτλο το όνομα του βουνού με το οποίο ξεκινήσαμε αυτή την μικρή μας περιπέτεια, την Ροδόπη!

Η ιδέα για το συγκεκριμένο ταξίδι είχε πέσει από νωρίς εκείνη την χρονιά από τον Θανάση και είχε βρει άμεσα αποδοχή καθώς ο προορισμός φάνταζε ως ο "απόλυτος" δασικός τόπος, κάτι το οποίο αποδείχθηκε πέρα για πέρα αληθές.  Ο τελικός σχεδιασμός έγινε μέσα στο καλοκαίρι με βάση τους ελλιπείς χάρτες της εποχής.  Συγκεκριμένα για το βουνό της Ροδόπης, δεν βρήκαμε τίποτε άλλο παρά μόνο κάποια σκαριφήματα της ευρύτερης περιοχής που περιλαμβάνανε έναν ή δύο βασικούς δρόμους, σε σχέση με τους δεκάδες δασικούς και βοηθητικούς δρόμους που υπάρχουν εκεί.  Αυτό όμως δεν ήταν λόγος που θα μας έκανε να πτοηθούμε.  Για την υπόλοιπη χώρα υπήρχαν οι οδικοί χάρτες της ROAD που, αν όχι τέλειοι, βοηθούσαν αρκετά στον να βγει ένα αξιόπιστο πλάνο χωρίς να κινδυνεύεις να χαθείς.

Η πρόσβαση στην βόρεια Ελλάδα έγινε με καράβι που πήραμε από την Ραφήνα (ο Άγιος Ραφαήλ ή ο Αλκαίος ήταν, αν θυμάμαι καλά) και φτάσαμε την επόμενη ημέρα στο λιμάνι της Καβάλας.

Μόλις ξεκινήσαμε από την Ραφήνα...

 

...και έχουμε πολλά να δούμε μπροστά μας

Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας φτάσαμε εν μέσω βροχής στην Καβάλα.  Το ότι είχε να βρέξει τέσσερις μήνες και έπιασε την στιγμή που φτάσαμε εμείς, θα μπορούσε να θεωρηθεί περίεργο.  Όχι όμως όταν ταξιδεύεις μαζί με τον άνθρωπο της βροχής, αυτόν που και την πιο ηλιόλουστη καλοκαιρινή ημέρα, τις σταγόνες της βροχής τις έχεις δεδομένες.  Τον Θανάση!!

Στάση για σουβλάκια στην Καβάλα...

 

...αλλά και για να κόψει λίγο η δυνατή βροχή

Αφού είδαμε πως δεν θα αποφεύγαμε να βραχούμε, φορέσαμε τα αδιάβροχα (που εννοείται πως είχαμε μαζί) και ξεκινήσαμε την περιπέτεια.  Από την Καβάλα ακολουθήσαμε τον δρόμο προς την Δράμα και μετά από το χωριό Δοξάτο στρίψαμε βορειοανατολικά προς το Παρανέστι.  Εκείνο ήταν και το τελευταίο χωριό πριν μπούμε στους δασικούς χωματόδρομους της Ροδόπης.

Λίγα μέτρα πριν την είσοδο του χωριού, περνάει ο επιβλητικός Νέστος, ποτάμι θρύλος για εμάς, αφού μέχρι τότε μόνο ακουστά είχαμε τις φανταστικές εναλλαγές του αλλά και τα υπέροχα μέρη τα οποία διασχίζει.  Γι' αυτό δεν έλειψαν και οι απαραίτητες εκεί φωτογραφίες.

Ποταμός Νέστος

 

Τα πάντα μούσκεμα

 

Οι καλύτερες "πρώτες" εικόνες

Από το Παρανέστι ξεκινάει ο δρόμος που πηγαίνει προς την καρδιά της Ροδόπης.  Υπάρχουν κάποια χωριά στα χαμηλά υψόμετρα όπως η Πρασινάδα και τα Διπόταμα αλλά το Παρθένο Δάσος του Φρακτού και τα δασικά χωριά στα οποία κατευθυνόμασταν βρίσκονταν πολύ ψηλότερα και αρκετά χιλιόμετρα μακρυά από τον οποιοδήποτε "πολιτισμό".

Λίγη ώρα από το Παρανέστι φτάσαμε στο σημείο που εκείνη την εποχή κατασκευαζόταν το φράγμα της Πλατανόβρυσης μικρότερο σε σχέση με το γνωστό μεγάλο φράγμα του Θησαυρού που βρίσκεται ψηλότερα στο ποτάμι.

Τα πρώτα μας "χωμάτινα" χιλιόμετρα

 

Το φράγμα Πλατανόβρυσης στο Νέστο βρίσκεται υπό κατασκευή

Συνεχίσαμε για μερικά χιλιόμετρα ακόμα τον βατό χωματόδρομο, ενώ ταυτόχρονα αρχίσαμε να ψάχνουμε και για το σημείο στο οποίο θα διανυκτερεύαμε αφού η ώρα είχε περάσει και σε λίγο θα νύχτωνε.  Δεν αργήσαμε να βρούμε επάνω στον δρόμο, κάποιες παλιές εγκαταλελειμμένες δασικές καλύβες, ιδανικές για την περίσταση.  Γλυτώσαμε και το στήσιμο της σκηνής.

Αφού τακτοποιηθήκαμε, ανάψαμε φωτιά και ψήσαμε τις μπριζόλες που είχαμε αγοράσει στην Καβάλα.  Στο μεταξύ η βροχή είχε σταματήσει επιτρέποντάς μας να ευχαριστηθούμε ένα εξαίρετο δείπνο κάτω από τον έναστρο ουρανό.  Τι καλύτερο για αρχή!

Ρίξε ξύλα στη φωτιά

 

Στην μάχη της μπριζόλας

 

Μάλλον παραέφαγα

Ο ύπνος που ακολούθησε το γεύμα ήταν εξίσου απολαυστικός, κάτω από τους ήχους του ποταμού που κυλούσε δίπλα από την καλύβα.

 

Προβληματισμοί ...

Όταν ένα "χάσκυ" κλείσει τελικά το στόμα του, πως λέγεται;

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account