Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Γυρεύοντας το δρόμο του Μεταξά

Ευρετήριο Άρθρου

Από μικρός ακόμα, όταν συχνά ταξίδευα με τρένο, τα μέρη αυτά ασκούσαν επάνω μου μια παράξενη γοητεία.  Εικόνες όμορφες, που υποσυνείδητα σ' ακολουθούν μια ζωή.  Εικόνες μεστές κι ανάλαφρες, που όσες φορές κι αν περνούν από μπροστά σου σε έλκουν και σε γλυκαίνουν σαν τις νοιώθεις βαθιά μέσα σου.

Οι γραμμές ο ξερός και μονότονος ήχος της μηχανής του τρένου, το σφύριγμα του σταθμάρχη, η ανεξίτηλη γραφικότητα των σταθμών με το αδιάκοπο πήγαιν' έλα, η λίμνη που δε βλέπεις μα τη φαντάζεσαι, η οργιώδης βλάστηση, το βουνό που πρέπει να διπλώσεις το σβέρκο για να φθάσει το βλέμμα εκεί ψηλά στην κορυφογραμμή και η ίδια πάντα μαγεία των ονομάτων σαν τ' ακούς, και τα βλέπεις: Χέρσο, Δοϊράνη, Μουριές, Ροδόπολη, Μανδράκι, Βυρώνεια, Ν. Πετρίτσι.  Παραμεθόριος... τότε, αλλά και τώρα...

Σα σταμάτησε το τρένο είδα φευγαλέα με την άκρη των ματιών μου δύο - τρεις να ανεβαίνουν, να κατεβαίνουν βιαστικά κι έπειτα ... τίποτα.  Σιδηροδρομικός σταθμός Βυρώνειας περασμένα μεσάνυχτα.  Το τρένο έφυγε, κι ο αργόσυρτος ήχος της μηχανής άρχισε αμέσως να ξεμακραίνει, ώσπου εξαφανίστηκε τελείως.  Ησυχία παντού, το χωριό κοιμάται...  Το βουνό χαμένο μες στην ανυπαρξία της ασέληνης νύχτας και 'μεις..., αστείοι τώρα θαρρώ, επίδοξοι ψηλαφιστές του.

Σαν το 'χεις βάλει σκοπό να κάνεις τη διάσχιση του Μπέλες από τη μια άκρη σχεδόν ως την άλλη, ο χρόνος είναι εξαιρετικά πολύτιμος, αν δεν υπάρχει αρκετός.  Μια που τα δικά μας όρια εξαντλούνται στο διήμερο, η νυχτερινή πορεία είναι σίγουρα θεμιτή, και να που γίνεται...

Τα σακίδια επ' ώμου, οι φακοί επι κεφαλής και ξεκινάμε.  Διασχίζουμε κάπως σφιγμένοι το χωριό προσπαθώντας υποκριτικά να συρρικνώσουμε την παρουσία μας, να περάσουμε απαρατήρητοι.  Από την άλλη όμως μεριά θα θέλαμε κιόλας να μάθουμε αν υπάρχει κάποιος δρόμος ή μονοπάτι για τα σύνορα.  Στην διάθεση μας υπάρχει κάποιος χάρτης, μα τέτοια ώρα δεν ωφελεί και πολύ, συν του ότι είναι παλιός και με μεγάλη κλίμακα έπειτα και η δική μας επαφή με τη συγκεκριμένη περιοχή είναι παρθενική.

Το μόνο που γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή με απόλυτη βεβαιότητα είναι ότι πρέπει να κινηθούμε προς τα Β.  Βγαίνουμε στον κεντρικό δρόμο.  Σε κάποιο ανοικτό ακόμα καφενείο πιάνουμε και ρωτάμε ένα χωρικό.  Οι πληροφορίες όμως εκ των πραγμάτων συγκεχυμένες, μια που μας βγήκε μισομεθυσμένος.  Δεν έχουμε ωστόσο και πολλές επιλογές.  Για την ώρα μας αρκεί η "διαπίστωση" ότι όντως υπάρχει διέξοδος, αν κι εδώ που τα λέμε αυτό είναι λογικό να συμβαίνει.  Στρίβουμε τον κεντρικό στην άκρη του χωριού και πήραμε ν' ανηφορίζουμε...

Η νύχτα ζεστή, το φορτίο βαρύ δεν άργησα να ιδρώσω.  Καθώς προσπερνούμε κάτι μαντριά λίγο πιο πάνω τα σκυλιά μας παίρνουν αμέσως χαμπάρι.  Σα μας μυρίστηκαν άρχισαν να γαβγίζουν με μανία, δίχως σταμάτημα και να' ναι παντού τριγύρω.  Όμως δε φαίνεται και να πλησιάζουν.  Ετσι με τα φώτα στο κεφάλι μες το κατασκόταδο κάτι σαν εξωγήινοι πρέπει να δείχνουμε, μάλλον μας φοβούνται και λιγάκι...

Εμείς πάντως συνεχίζουμε να βαδίζουμε φανερά ταραγμένοι με βήμα νευρικό και κοφτό φέρνοντας που και που καμμιά στροφή δε ξέρεις τι γίνεται...  Πλέον το μόνο που θέλω είναι να απομακρυνθούμε από το χωριό, να ξεφύγουμε από τα σκυλιά, να βγούμε ψηλά στο βουνό, όσο γίνεται ψηλότερα.  Μα η φωτεινή δέσμη του φακού διαρκώς αποκαλύπτει μάτια να στραφταλίζουν μες στο σκοτάδι, στόματα ν' ανοιγοκλείνουν απειλητικά...  Που να ησυχάσουμε!  Πιο πάνω άλλα μαντριά, άλλα σκυλιά.  Και σα να μην έφταναν αυτά ο δρόμος στρίβει δεξιά, ανατολικά σα να λέμε.

Αρχισα ν' αγχώνομαι.  Κάνουμε να βγούμε αριστερά πέφτουμε σε μαντρί.  Το ίδιο πιο πάνω πέφτουμε σε νταμάρι!  "Μα δεν είναι δυνατό, που βρέθηκε το νταμάρι εδώ πέρα;!"  Και να μην υπάρχει ίχνος φεγγάρι να διακρίνουμε 10 μέτρα παραπέρα.  Ολα μας έρχονται ανάποδα!  Μ' έλουσε κι ο ιδρώτας, μ' έκοψε και το σακίδιο κουράστηκα πια, εκνευρίστηκα.  "Εε δεν αντέχω άλλο. Σταματάμε!  Εδώ θα κατασκηνώσουμε."

Δε λέω, καλή κι ωραία η νυχτερινή πορεία, μα να ξέρεις που πηγαίνεις.  Αν δε ξέρεις, τότε χωρίς υπερβολή μοιάζεις με μαθητευόμενο τυφλοπόντικα, που κινδυνεύει μάλιστα σοβαρά να το δαγκώσει και κανένα σκυλί, αν μη τι άλλο...

Στήνουμε τη σκηνή σ' ένα μικρό πλάτωμα πάνω από ένα ξερόρεμα.  Πριν πέσω για ύπνο κοιτάζω το αλτίμετρο: 310 μέτρα. Απογοήτευση!  Πορεία μιας ώρας και 30 λεπτών και κερδίσαμε μόλις 200 μέτρα από το χωριό.  Το δίχως άλλο αύριο μας περιμένει μια σκληρή ανάβαση σ' ένα άγνωστο μορφολογικά τοπίο.  Έχουμε να καλύψουμε τουλάχιστο 1200μ. υψομετρική διαφορά προκειμένου να βγούμε στην κορυφογραμμή.  Τώρα πια όμως δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτ' άλλο, τα μάτια μου κλείνουν...

Αν έχεις άγνοια μιας περιοχής, τότε δεν είναι λίγες οι φορές που το δίλημμα αν θα πρέπει να πάρεις την αριστερή ή τη δεξιά διακλάδωση ενός δρόμου ή μονοπατιού γίνεται πραγματικά δίκοπο μαχαίρι, ιδίως μάλιστα όταν βρίσκεσαι μέσα σε δάσος.  Ο χάρτης και η πυξίδα βέβαια βοηθούν στο να προσανατολιστείς σωστά ποιά όμως κατεύθυνση θα πάρεις αν ο προσανατολισμός του προορισμού σου δεν είναι ούτ' αριστερά ούτε δεξιά αλλά κάπου προς τη μέση;

Αναγκαστικά τότε θα πρέπει να προτάσεις την παρατήρηση και την έρευνα προκειμένου να αυξήσεις την πιθανότητα μιας ορθής επιλογής.  Η μια διακλάδωση κατηφορίζει ενώ δε θα 'πρεπε, η άλλη συνεχίζει πολύ δεξιά ενώ δε θα 'πρεπε κ.ο.κ.  Κριτήρια όχι απόλυτα που πάντως συχνά βοηθούν.  Αν ωστόσο παρ' όλα αυτά το δίλημμα παραμένει έντονο, τότε μένεις με τη διαίσθηση, που κι αυτή όμως κατά βάθος εκπορεύεται από μία αυστηρή παρατηρητικότητα του περιβάλλοντα χώρου, απόρροια συνήθως μιας μακράς ορειβατικής πείρας.

Πρώτη διασταύρωση..., αριστερά.  Δεύτερη διασταύρωση..., αριστερά.  Τρίτη..., ίσια - δεξιά.  Το πρωί μας βρήκε να περπατάμε πάνω σε στενό χωματόδρομο με βόρεια γενικά κατεύθυνση.  Για την ώρα φαίνεται πως πάμε καλά.  Αργά αλλά σταθερά κερδίζουμε συνεχώς ύψος.  Κάποτε όμως ο δρόμος ξαφνικά σταματάει.  Έτσι άνετοι κι ανέμελοι που ήμασταν βρεθήκαμε εξαπίνης και να 'ναι θάλασσα το δάσος ολόγυρα.

Προβληματισμοί ...

Ο χρόνος είναι σαν το string... Πίσω, δεν έχει!

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account