Η κλιματική αλλαγή υπεύθυνη για την ανακάλυψη ζεύγους Ελβετών εξαφανισμένων 75 χρόνια

    Οι Marcelin και Francine Dumoulin, γονείς 7 παιδιών από την Ελβετία, πήγαν να ταΐσουν τις αγελάδες τους κάπου στην περιοχή του Valais στις Άλπεις το 1942 κι έκτοτε εξαφανίστηκαν, χωρίς ποτέ τα παιδιά και οι δικοί τους άνθρωποι να σταματήσουν να τους αναζητούν.

    «Περάσαμε όλη μας τη ζωή ψάχνοντάς τους, χωρίς σταματημό.  Ελπίζαμε ότι κάποια στιγμή θα μπορέσουμε να τους δώσουμε έστω την κηδεία που τους αξίζει», δηλώνει η μικρότερη κόρη της οικογένειας, Marceline Udry-Dumoulin, 75 ετών σήμερα.  Και, πράγματι, χρειάστηκαν τόσα χρόνια όσα και η ηλικία της Marceline για να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την ιδιαίτερη ιστορία.

    Όπως αναφέρει στο σχετικό δημοσίευμα ο βρετανικός Guardian, η αστυνομία του Valais ανέφερε πως ένας εργάτης ανακάλυψε δύο πτώματα που έφεραν τα πιστοποιητικά τους έγγραφα μαζί τους στον παγετώνα Tsanfleuron κοντά σ' ένα τελεφερίκ, πάνω από το θέρετρο Les Diablerets σε υψόμετρο 2.615 μέτρων.  Όπως αναφέρουν οι τοπικοί παράγοντες, τα σώματα είχαν διατηρηθεί τέλεια στον παγετώνα και τα υπάρχοντά τους έμοιαζαν άθικτα.

    Η Marceline Udry-Dumoulin δήλωσε πως μετά την εξαφάνιση των γονιών της τα 7 αδέρφια χωρίστηκαν και δόθηκαν σε οικογένειες.  Εκείνη ήταν η πιο τυχερή αφού υιοθετήθηκε από μία θεία της. Εξακολούθησαν να ζουν στην περιοχή αλλά δεν είχαν επαφές μεταξύ τους.  «Δε θα βάλω μαύρα στην κηδεία.  Προτιμώ το λευκό, γιατί αντιπροσωπεύει την ελπίδα που ποτέ δεν έχασα», συμπλήρωσε.

    Το ερώτημα που προκύπτει και που μελετούν οι Αρχές είναι πώς τα άψυχα κορμιά του άτυχου ζευγαριού κατάφεραν να διατηρηθούν στον πάγο σε άριστη κατάσταση.

    «Πιθανότατα το ζευγάρι εγκλωβίστηκε σε μια χιονοστιβάδα από την οποία δεν κατόρθωσε να γλιτώσει.  Το νερό που είχαν στο σώμα τους κατά πάσα πιθανότητα πάγωσε με τη σειρά του και ως εκ τούτου οι ιστοί του δέρματος τους άντεξαν στο χρόνο», σχολιάζει ο Dan Fisher, καθηγητής Περιβαλλοντικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Michigan.

    Όπως εξηγεί στη συνέχεια, ο ιστός του ανθρώπινου δέρματος εξαρχής διαθέτει μεγάλη ποσότητα νερού, ωστόσο υπό συγκεκριμένες συνθήκες - όταν επικρατεί ψύχος και στην ατμόσφαιρα οι υδρατμοί βρίσκονται σε χαμηλή περιεκτικότητα - οι παγωμένοι κρύσταλλοι των ιστών μπορούν να μεταβάλλουν τη στέρεη μορφή τους.  Είναι κάτι σαν τη διαδικασία της εξάχνωσης, σύμφωνα με την οποία ένα στέρεο αντικείμενο μπορεί να μετατραπεί απευθείας σε αέριο.  «Με άλλα λόγια ο ιστός στέγνωσε», διευκρινίζει ο Fisher.

    Παράλληλα, το ψυχρό κλίμα παρεμπόδισε το έργο των βακτηρίων αλλά και των μυκητών που θα διασπούσαν τον ανθρώπινο ιστό και ως εκ τούτου τα σώματα δεν αλλοιώθηκαν.  Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός πως ο παγετώνας Tsanfleuron παραμένει σχετικά σταθερός, παρόλο που οι περισσότεροι κινούνται, λιώνουν, χάνονται, σημειώνει ο Martin Callanan, αναπληρωτής καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας στη Νορβηγία.

    Το 2003 είκοσι περίπου μίλια μακριά από τον παγετώνα εντοπίστηκαν επίσης αναλλοίωτα νομίσματα, δέρματα ζώου, ένα ξύλινο μπολ και ένα τόξο από βέλη.  Τα ευρήματα χρονολογούνται από τα μεσαιωνικά χρόνια.  Ο Callanan υπογραμμίζει πως τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες τέτοιες ανακαλύψεις άθικτων αντικειμένων, κάτι το οποίο μάλλον οφείλεται στην υπερθέρμανση του πλανήτη.  Σύμφωνα με τις μελέτες των επιστημόνων, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες το 2014, το 2015 και το 2016 καταγράφουν ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, από το 1880 που ξεκίνησε η σχετική μέτρηση για τον πλανήτη.

Πηγή: huffingtonpost.gr