Νότια Αιτωλοακαρνανία – νικώντας τις προκαταλήψεις - 3ο μέρος

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς που το νερό είναι γλυκό και που όχι, από τα ζώα που με τα πόδια τους βουτηγμένα στη λάσπη, πίνουν λαίμαργα νεράκι και μασουλάνε τρυφερές κορφούλες όπου κι αν τις βρουν.  Εξαιρετικά αδύνατες, σχεδόν κοκκαλιάρες αγελάδες, ελεύθερα, περήφανα άλογα (είναι άλλωστε ονομαστά τα ελεύθερα άλογα του Αχελώου) και ζωηρότατα γουρούνια κάθε χρώματος και κάθε μεγέθους πίνουν και τρώνε ανενόχλητα απολαμβάνοντας ένα οικοσύστημα που δεν μοιάζει να υποφέρει από την ανθρώπινη παρουσία αφού δεν έχει να προσφέρει τίποτα οικονομικά σημαντικό εκτός από τα λιγοστά του προϊόντα και φυσικά δε προσφέρεται για τουριστική εκμετάλλευση.  Στις ποτιστικές περιοχές που είναι μακριά από τις λιμνοθάλασσες καλλιεργούνται κυρίως διάφορα σιτηρά και καλαμπόκια, εσπεριδοειδή κι ακτινίδια.

Αποθανατίζοντας τα περήφανα ελεύθερα άλογα