Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

ΒΑΣΙΣ ΦΡΟΥΡΑ ΕΞΗΚΟΝΤΑΡΧΙΑ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Ευρετήριο Άρθρου

Θα σας φανεί παράξενο ίσως αλλά ο Καρυωτάκης είναι ιδιαίτερα αγαπητός σ΄ αυτόν τον τόπο.  Όταν ρωτάς  τους κατοίκους της πόλης, σου απαντούν ότι  έκανε γνωστή την Πρέβεζα.  Τώρα γιατί άντεξε μόνο 32 μέρες παραμονής ο ποιητής  και μετά είπε άντε γεια, δύσκολο να το εξηγήσεις.  Εξάλλου δεν είμαστε εδώ γι΄ αυτόν και μόνο το λόγο.

Η ιστορία της πόλης είναι πλούσια (Prevez στα Αλβανικά είναι το πέρασμα) και αν εντάξεις στις αναζητήσεις σου και τα πέριξ τότε θα ερμηνεύσεις και την παρουσία ενός "τζιπά".  Οι υδροβιότοποι, οι λιμνοθάλασσες και οι λασπότοποι πλάι στο Λούρο σου προσφέρουν μοναδικές συγκινήσεις αρκεί να είσαι προσεκτικός για να μη βρεθείς παρέα με τα χέλια περιμένοντας κάποιον να σε ξεκολλήσει.

Κάπου διαβάσαμε ότι το βράδυ η πόλη μπορεί και κρύβει τα κουσούρια της.  Ναι έτσι είναι.  Πως αλλιώς όμως θα μπορούσε να ήταν;  Το μοναδικό μοντέλο ανάπτυξης αυτής της χώρας είναι η αντιπαροχή.  Γιατί να τη γλυτώσει η Πρέβεζα.  Ευτυχώς έχουν μείνει κάτι λίγα στη παλιά πόλη και σώζουν την παρτίδα.  Είναι και η πεζοδρόμηση της ''Εθνικής Αντιστάσεως'' που παρέα με τα καμώματα της νύχτας σε φέρνουν στα ίσα για να αντέξεις τα υπόλοιπα.  Τέλος πάντων.

Τα ραντεβού στα στενά της παλιάς πόλης είναι γεμάτα εκπλήξεις.  Ο Άγιος Χαράλαμπος με τον Αθανάσιο είναι κάτι μοναδικό.  Η επιρροή των Λεβαντίνων σου κλείνει το μάτι.  Τώρα πίνακες είναι ή αγιογράφηση;  Στο ξύλινο ταβάνι του Αθανάσιου "χάνεσαι".  Άσε τα κιονόκρανα με τις ακάνθους και τους έλικες.  Αρμονία της Ιωνίας με την Κόρινθο.  Η Αγία τράπεζα έργο τέχνης και ο άμβωνας γαντζωμένος πάνω σε κυλινδρικό μονόλιθο παρμένο από τη Νικόπολη.  Και πού ΄σαι Mato, ένα ηλιακό ρολόι στο κωδωνοστάσιο του Χαράλαμπου πανέμορφο.  Άμα πετύχετε και τον Μπάμπη Βασιλλά να σας "τα πει" έχετε κάνει δέκα ρούμπους.

Για πάμε όμως παρακάτω.  Το σπίτι του Μόραλη, του Καρυωτάκη, η δημοτική βιβλιοθήκη, το Σαιτάν Παζάρ, η ματιά του Δυσσέα Ανδρούτσου, των Μποτσαρέων και η προκυμαία.  Τι ωραία λέξη.  Προκυμαία.  Να την περπατήσετε την ώρα που χάνεται ο ηλιάτορας.  Μες τα μαβιά και τα πορτοκαλιά του δειλινού.  Να αράξετε στις μπίντες και τα παγκάκια για ένα τσιγάρο.  Να πάρετε μαζί σας τον ήχο από τη μελαγχολία της σιωπής.

Και μετά;  Έτσι όπως τα έκανα άντε να βγάλεις άκρη.  Εντάξει μην το κάνουμε θέμα τώρα.  Λοιπόν στον "Αμβρόσιο" πετάλι (κεφαλόπουλο σκισμένο στη μέση και στα κάρβουνα) με άγρια χόρτα και σουπιά.  Εκεί συχνάζει και ο Τάσος.  Το καλύτερο αγκίστρι της Πρέβεζας.  Να σας πει για τα πάθια και τους καημούς των νερών.  Καλή του ώρα.  Έχει πολλά στέκια η πόλη.  Μας άρεσε η "Τρελή Γαρίδα" και το τσιπουράδικο ''Άνω Βλάντο" μες σε "καπνούς και σε βρισιές" και φαρδιά πλατιά το "απαγορεύεται το κάπνισμα".  Θα σας πέσει και καμιά κιθάρα στα χέρια.  Μετρήστε πρώτα τις χορδές να είναι έξι.  Μετά θα σας πάρει και θα σας σηκώσει το πνεύμα του οίνου.  Προσέξτε που θα σας αφήσει μόνο.  Έχει και πολλή υγρασία ο τόπος και μπορεί να κρυώσετε.

Βόλτα στη Πόλη

 


Την επόμενη στα κάστρα.  Ποιά κάστρα δηλαδή;  Ρημαδιό.  Σκουπιδότοποι.  Γιατί ρε τζάνεμ;  Επειδή τα έκανε ο Αλής;  Ο Τεπενενλής για.  Μπα δε νομίζω.  Το ένα του Αγίου Γεωργίου λεγόταν Γενή Καλέ (νέο φρούριο), έγινε στρατόπεδο και τώρα είναι κλειστό για το κοινό.  Ευτυχώς τη δυτική πύλη τη βρήκαμε ανοιχτή και το "κατακτήσαμε".  Πέτρινα κτήρια, μιας αυστηρής  αρχιτεκτονικής, άδειοι όρχοι, λεηλατημένο το διοικητήριο, πνιγμένο στη βλάστηση ένα μνημείο με το σταυρό στην κορφή του.

 

Με δυσκολία ξεχώρισα κάποιες λέξεις από την μαρμάρινη πρόσοψη.  "ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΠΕΣΩΝΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΩΝ ΤΟΥ 15ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΖΙΚΟΥ".  Δίπλα μια κατασκευή που μου έμοιαζε σαν ανοικτά φτερά ενός λαβωμένου πουλιού.  Μάλλον ήταν  προσκυνητάρι του Αγίου Γεωργίου.

Στο Γενή Καλέ

Στο Ιτς Καλέ

Το άλλο μέσα στην πόλη είναι του Αγίου Ανδρέα, το Ιτς Καλέ (εσωτερικό  φρούριο).  Στην κεντρική πύλη αναγράφεται "ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΝ ΔΟΥΚΑ".  Σήμερα χώρος για στάθμευση, για να πετάει ο δήμος τις ψάθινες ομπρέλες από τις παραλίες της πόλης, για να τα κάνετε, για να πετάτε κι εσείς κανένα περισσευούμενο, για εξάσκηση graffiti και για μια ταμπέλα που λέει "Θεατρικό εργαστήρι Πρέβεζας" πάνω σε μια αμπαρωμένη πόρτα.  Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένας προβολέας πάνω από την πόρτα του λεηλατημένου κτηρίου να ανάβει μέρα μεσημέρι.  Πραγματικό θέατρο του παραλόγου.

 


Στο Ουτζ Καλέ

Το τελευταίο και ωραιότερο κατά τη γνώμη μας κάστρο είναι του Παντοκράτορα, Ούτζ Καλέ (εξωτερικό φρούριο).  Αυτό δεν έγινε στρατόπεδο και τη γλύτωσε από την κατασκευή διαφόρων κτισμάτων στο εσωτερικό του.  Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή.  Είναι σε πολύ καλή κατάσταση, σε ένα εξαιρετικό σημείο της πόλης.  Ακριβώς απέναντι από το κάστρο του Άκτιου αγναντεύει το Ιόνιο.  Βέβαια αν σας έρθει η ανάγκη σας έχει ένα σωρό δωμάτια για να ανακουφιστείτε όπως και τόσοι άλλοι πριν από εσάς.  Αγνοήστε την τσιμενταρισμένη καμάρα, τις πεταμένες σκαλωσιές και κρατήστε το "Σ΄ΑΓΑΠΩ  ΤΙΝΑ=4 ever".

 

Στη Μπούκα

Υπήρχε και ένα ακόμα κάστρο η Μπούκα, αλλά το κατέστρεψαν οι Ενετοί πριν παραδώσουν την πόλη στους Οθωμανούς το 1699.  Στην ίδια θέση σήμερα είναι το μνημείο του ναύτη.  Ένα ναρκαλιευτικό (Πηνειός) 24 του Οκτώβρη του ΄45 έπεσε σε νάρκη και πήρε μαζί του 19 ψυχές.  Η θέση και εδώ είναι καταπληκτική, ακριβώς πάνω στο αριστερό άκρο εκεί που σμίγει το Ιόνιο με τον Αμβρακικό.

Σκέφτεσαι ρε παιδί μου, ότι πας στας Ευρώπας να χαζέψεις κάστρα και μεσαιωνικές πόλεις, τάφρους και μάχες σώμα σε σώμα, πολεμίστρες και θωρακισμένες πύλες και από την άλλη τα σκουντουφλάς στον τόπο σου.  Όμως κρίμα.

 


Μετά σαν πάρεις το δρόμο κατά το Βορεινό και Ανατολικό πέρασμα θα συναντηθείς με τη Νικόπολη.  Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε.  Εδώ μπλέξαν ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα με τον Αύγουστο Οκταβιανό.  Όχι ακριβώς εδώ, αλλά στη ναυμαχία του Άκτιου το 31 π.Χ.  Το ζεύγος έχασε κατά κράτος, πήρε την κατιούσα και ο Οκταβιανός στα 32 του για τα επινίκια έφτιαξε τη Νικόπολη.  Θεωρείται η μεγαλύτερη αρχαία πόλη στην Ελλάδα (100.000 κάτοικοι).  Τι να δει κανείς;  Θα λέγαμε το μουσείο Νικόπολης (2009), τα παλαιοχριστιανικά τείχη, τις Βασιλικές με τα ψηφιδωτά, το Ρωμαϊκό ωδείο, το στάδιο, το θέατρο και το μνημείο του Αυγούστου.

Από τα παράδοξα του χώρου είναι ότι από τη μία είναι τεράστιος και λες πως θα τον φέρω βόλτα, από την άλλη τον διατρέχει ο βασικός οδικός άξονας Πρέβεζας - Άρτας και σταματάς όπου σου γουστάρει.  Έτσι είναι σ΄ αυτό τον τόπο.  Δίπλα στα λουτρά της Κλεοπάτρας ρολάρουν νταλίκες και κάθε λογής εποχούμενοι που περνούν ανάμεσα σε ρωμαϊκές και Βυζαντινές οχυρώσεις.  Πετύχαμε σε αναστήλωση την Αραπόπορτα και το Ρωμαϊκό ωδείο.  Έτσι καταφέραμε να το δούμε.

Γενικά πολλοί από τους χώρους είναι κλειδωμένοι.  Αλλά τα λουκέτα κατά κάποιο μαγικό τρόπο είναι ξεκλείδωτα.  Έτσι είδαμε και το μνημείο του Αυγούστου.  Το θέατρο είχε ένα κοτετσόσυρμα και μια πινακίδα ότι είναι επικίνδυνο το πέρασμα και κάτσαμε στα αυγά μας.  Το στάδιο με καταπράσινα τα πρανή των κερκίδων ήταν ένας καταπληκτικός χώρος για τη βόσκηση των αρνοκάτσικων της περιοχής.  Πάλι καλά που δεν παίζει η Αναγέννηση Άρτας.

Τώρα για μετά, έχει εκεί δίπλα τις αντανακλάσεις των νερών της λιμνοθάλασσας Μάζωμα και Τσοπέλι.  Βορειότερα είναι το αισθητικό δάσος του Άγιου Βαρνάβα.  Προσοχή όμως.  Όσο τραβάς κατά το Λούρο τόσο μαλακώνει το πάτωμα.  Ξέρετε εσείς τώρα πως το λένε στα αρχαία ελληνικά, terrain.

Στη Νικόπολη

 


 

Για πάμε για λίγο 4Χ4

 

Για το τέλος αφήσαμε το Ζάλογγο και την αρχαία πόλη της Κασσώπης.  Πολύ κοντά στη Πρέβεζα, περί τα 30 Km βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Κασσώπης και το μνημείο του Ζαλόγγου.  Περνώντας το χωριό Καμαρίνα πριν φτάσεις στο μοναστήρι του Ζάλογγου συναντάς στα αριστερά σου την πινακίδα για την αρχαία πόλη της Κασσώπης.  Ήταν η μέρα Σάββατο και πήγε ο γύφτος στο παζάρι.  Όλα κλειστά, ακόμα και το λουκέτο.  Εντάξει δουλεύει το σύστημα λες, τουλάχιστον κατά το ήμισυ.  Γιατί κατά το άλλο ήμισυ, καβαλάς το κοτετσόσυρμα και απολαμβάνεις αυτή την υπέροχη πόλη.

Η ίδρυση της ανάγεται στον 8ο αιώνα π.X. μέχρι που τους μάζεψε ο Οκταβιανός και τους τσουβάλιασε στη Νικόπολη.  Όχι δεν τον καβαλήσαμε τον φράκτη.  Την αγναντέψαμε όμως από το μνημείο του Ζάλογγου.  Φτάνοντας στο ομώνυμο μοναστήρι ξεκινά πετρόκτιστη σκάλα με 400+ σκαλιά και φτάνεις στο ύψωμα με το μνημείο.  Την ανάσα δεν στη κόβει μόνο η θέα αλλά και το λαχάνιασμα από την επίπονη ανηφόρα.  Αξίζει όπως η προσπάθεια.

 

Επιστρέφοντας σταθείτε στο λιμάνι της πόλης μέχρι την ώρα που θολώνουν τα νερά και φεύγοντας αφήστε την πόλη να σας ακολουθεί.  Πιστέψτε με έχει μια ιδιότυπη γοητεία..............

 

Για το τέλος έχουμε.......το βιντεάκι μας

Προβληματισμοί ...

Η λέξη "Αμφιλοχίας" κρύβει κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο;

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account