Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Pin Project: Πέρα απο την Αφρική - 2ο μέρος

Ευρετήριο Άρθρου

- Το ταξίδι είναι τεστ αντοχής και για την σχέση σας;  Υπάρχουν πράγματα που ανακαλύψατε ο ένας για τον άλλον που δεν θα μπορούσατε να τα δείτε στην καθημερινότητα της συμβατικής ζωής;

 

Μετά από τέσσερα χρόνια συμβίωσης (τρία σε αστικό περιβάλλον και ένα στο δρόμο) νιώθουμε ότι έχουμε κάνει πάρα πολλά πράγματα μαζί.  Τόσα που άλλοι δεν τα κάνουν σε 20 χρόνια.  Επιπλέον, γνωρίζαμε καλά ο ένας τον άλλον πριν αποφασίσουμε να υλοποιήσουμε το ταξίδι και αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο.  Πλέον, όταν αρχίζουμε να τσακωνόμαστε (πράγμα πολύ συχνό και πριν και τώρα) μετά από λίγα λεπτά υπερισχύει η λογική του ότι «δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα» άρα γιατί να τρώμε τις σάρκες μας από τη στιγμή που τα θελω και τα δεν θέλω είναι κοινά.  Και τελειώνει πριν καν αρχίσει...  Άλλοι δεν το εφαρμόζουν ποτέ και άλλοι το ανακαλύπτουν όταν πλέον μένουν μόνοι.  Εμάς μας πήρε ένα χρόνο...

Γκάνα

Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η καθημερινή συναναστροφή 24/7 και η ρουτίνα που αυτό «βγάζει» σε μία ήδη γεμάτη σχέση και σίγουρα αυτό δεν το βιώναμε στην Ελλάδα.  Αλλά δεν έχουμε και επιλογές.  Από την άλλη όμως, αυτό βοηθάει στο να βγαίνουν πιο εύκολα πράγματα στην επιφάνεια επίσης λόγω έλλειψης επιλογών.  Σε κάθε περίπτωση, τα κουσούρια είναι κουσούρια και απλά μαθαίνεις να ζεις με αυτά.  Ευτυχώς τα ξέραμε από πριν αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να τα προσπεράσεις σε οποιοδήποτε περιβάλλον.

Γκάνα

- Ονομάσατε το τζιπ «Ζήκο» και την οροφή του όπου βρίσκεται η σκηνή «Φιφίκα» (η αγαπημένη του κινηματογραφικού «Ζήκου»).  Γιατί δώσατε αυτό το όνομα;  Αγαπάτε τόσο την ταινία;  την Ελλάδα του Χατζηχρήστου;  έχει να κάνει με την σχέση σας;

Η ταινία «Της Κακομοίρας» είναι η αγαπημένη μας κωμωδία και ο Χατζηχρήστος ως Ζήκος απλά θεός!  Το όνομα στο αυτοκίνητο το έδωσαν δύο καλοί φίλοι, ο Προκόπης και η Γιάννα, οι οποίοι γνωρίζουν τη λατρεία μας για την εν λόγω ταινία ενώ υπάρχει και μία σχέση με τη μάρκα του αυτοκινήτου.  Η ονοματοδοσία στη σκηνή οροφής προέκυψε στην πορεία και ταίριαξε γάντι στην περίπτωσή μας.  Επιπλέον, θέλαμε να δώσουμε μία πιο ανθρώπινη διάσταση στις ιστορίες μας και για το λόγο αυτό επιλέξαμε να δώσουμε ονόματα σε δύο άψυχα αντικείμενα.  Συν ότι αποφεύγουμε σκοπίμως να διαφημίζουμε μάρκες και λογότυπα.

Στο σκληρό δίσκο που κουβαλάμε από Ελλάδα, εκτός από το Ζήκο, έχουμε καμιά 60αρια παλιές ελληνικές ταινίες.  Βρες έναν τριαντάρη που πιστεύει ότι η Ελλάδα του 60 και του 70 ήταν χειρότερη απο την Ελλάδα του σήμερα και εμείς πάμε πάσο.  Οι πιο μεγάλοι θα μας πουν ονειροπόλους επειδή βγάζουμε συμπεράσματα από ασπρόμαυρες ταινίες του 60 με τον Ηλιόπουλο, το Χατζηχρήστο και τον Κωνσταντάρα μιας και εμείς δεν τα ζήσαμε.  Βαθιά μέσα τους όμως είναι οι ίδιοι που ξέρουν καλύτερα αλλά φοβούνται να το παραδεχτούν ανοικτά.  Αλλά ο Μαυρογυαλούρος υπήρχε από το 60 μέχρι και σήμερα... λάθος;

Με τη σχέση μας, η ταινία και τα κόρτε της Φιφίκας στον άμοιρο το Ζήκο, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση αλλά οι ατάκες πολλές φορές βρίσκουν εφαρμογή!

- Αν κάποιος διαβάσει το blog θα ανακαλύψει ότι ο «Ζήκος» μοιάζει σαν να είναι ο τρίτος της παρέας.  Γράφετε «Είναι πληγωμένος» (όταν του σπάνε το τζάμι για να το ληστέψουν), «Είμαστε σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, το ίδιο και ο Ζήκος» (όταν είναι κολλημένος στην λάσπη), και το αποκορύφωμα στη Μποτσουάνα όπου γράφετε ότι δεν σας άρεσε «το γεγονός της απαξίωσης του Ζήκου από τους ντόπιους μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν ξαναδεί το συγκεκριμένο μοντέλο μερικές φορές μας έβγαζε από τα ρούχα μας λες και μόνο τα Toyota, τα Land Rover και τα Isuzu είναι 4Χ4».  Το να δίνετε ανθρώπινες ιδιότητες σε ένα αυτοκίνητο μήπως υποκαθιστά την έλλειψη δικών σας ανθρώπων (φίλων, συγγενών) σε αυτή την περιπέτεια;

Ο Ζήκος είναι ο τρίτος της παρέας αναγκαστικά και όταν περνάς τόσες πολλές μέρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο και μία σκηνή, τότε εύκολα γίνεται προέκτασή σου.  Άλλωστε, οι περισσότεροι ταξιδιώτες συνηθίζουν να δίνουν όνομα στο μέσο που χρησιμοποιούν (αυτοκίνητο, μηχανάκι, ποδήλατο κ.λπ.) οπότε και μεις δεν ξεφύγαμε από αυτό το χούι.  Επιπλέον, έχουμε επενδύσει πολλά σε χρήμα, χρόνο και γνώση επάνω στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο (είναι κομματάκι σπάνιο στην πετρελαιοκίνητη έκδοση) που του αξίζει εδώ που τα λέμε να του συμπεριφερόμαστε σα φίλο.  Κακά τα ψέματα, μαζί με τον Ζήκο έχουμε ζήσει πολύ έντονες στιγμές.  Όσον αφορά την έλλειψη των δικών μας ανθρώπων, αυτή είναι δεδομένη και δεν υποκαθίσταται με τίποτα.  Αν ταξιδεύαμε με κανονική παρέα, πάλι δε θα μας έλλειπαν;

 

 

Γκάνα

- Στη Σενεγάλη όπου βρίσκεστε σε μια εποχή που δεν έχει τουρίστες, είστε οι μοναδικοί λευκοί που περπατάτε στον δρόμο.  Γράφετε:  «Είναι περίεργο.  Οι ντόπιοι σε κόβουν από πάνω προς τα κάτω».  Υπήρχαν άλλες στιγμές που να αισθανθήκατε περίεργα ως λευκοί στην Αφρική;

Καθημερινά!  Στη Σενεγάλη μας λένε tubab, στη Ζιμπάμπουε mukiwa, στη Γκάνα obruni, στη Μποτσουάνα makua, στη Μοζαμβίκη muzungu και πάει λέγοντας.  Ακριβώς όπως εμείς λέμε «να ένας μαύρος», εκείνοι λένε «να ένας obruni».  Χωρίς παρεξήγηση και με κριτήριο μόνο το χρώμα του δέρματος.

Από κει και πέρα όμως, εδώ μιλάμε για την ιστορία μιας ηπείρου η οποία είναι βαμμένη με αίμα μαύρων από λευκούς.  Από το Βερολίνο (1884-85) και το περίφημο «Scramble of Africa» μέχρι σήμερα έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι αλλά όχι αρκετό για να ξεχάσει σχεδόν ένα δισ. πληθυσμός το τι υπέφερε αυτός και οι προγόνοι τους από τους λευκούς.  Επιπλέον, οι μαύροι ηγέτες δεν ξύπνησαν μία μέρα και είπαν «θα γίνουμε άπληστοι,θα γίνουμε λαμόγια, θα φάμε με χρυσά κουτάλια, θα κοροϊδεύουμε τον κόσμο».  Είδαν και έκαναν, πάλι από τους λευκούς κατακτητές.

Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι η ήπειρος αυτή έχει την τύχη να φιλοξενεί ορισμένους δημοφιλείς παγκόσμιους τουριστικούς προορισμούς τους οποίους μόνο λευκοί μπορούν να προσεγγίσουν και να χαρούν, βάζουμε άλλο ένα τουβλάκι στο τοίχος των ταξικών, φυλετικών και κοινωνικών διαφορών που χωρίζουν τα δύο χρώματα.  Αν ως κερασάκι προσθέσουμε την περίοδο του απαρτχάιντ, την οποία αποδοκίμασε σύσσωμη η παγκόσμια μαύρη κοινότητα, τότε όχι μόνο τους νιώθουμε που μας κοιτάνε στις τσέπες και σε κάθε ευκαιρία κοιτάνε να σε ξεγελάσουν αλλά μέχρις ενός σημείου το δικαιολογούμε κιόλας.

Γκάνα

Σε γενικές γραμμές, ο τουρισμός έχει μεν αμβλύνει τα μίση και έχει επιφέρει ανάπτυξη, απασχόληση και ανταλλαγή πολιτισμών αλλά από την άλλη έχει εσφαλμένα ριζωθεί στο μυαλό όλων ότι λευκός = πλούσιος ακόμα κι αν ταξιδεύεις με ποδήλατο μόνο και μόνο γιατί οι μάζες δεν μπορούν να το αποκτήσουν.  Και κάπου για τους αφρικανούς, είναι αυτό που λέμε «βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος».  Με το φυλετικό ρατσισμό να γίνεται μείζον θέμα και στην Ελλάδα, είναι μεγάλο στοίχημα για εμάς να κατανοήσουμε πως σκέφτονται και τι νιώθουν οι αφρικανικοί λαοί και είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε πολλά περισσότερα πράγματα πλέον μετά από αυτό το ταξίδι.  Στο τέλος τέλος, το χρώμα δε σε κάνει ανώτερο ή κατώτερο.  Απλά διαφορετικό.

Γκάνα

- Υπάρχει μια κατάχρηση της λέξης «σουρεαλιστικός» στον τρόπο που την χρησιμοποιούμε για περίεργα πράγματα που συμβαίνουν στην συμβατική καθημερινότητα μας.  Εσείς, που θα μπορούσατε άνετα να κάνετε συχνή χρήση της λέξης με όλα αυτά που έχετε περάσει, το κάνετε μόνο μια φορά στη Σουαλιζάνδη.  Γράφετε:  «Αν δεν είναι σουρεαλιστικό να βλέπεις το "Die Hard 5" (Πολύ σκληρός για να πεθάνει) στην Σουαζιλάνδη με 1.2 ευρώ το εισιτήριο και άλλο 1.5 ευρώ το ποπ-κορν γίγας, τότε πείτε μας εσείς τι είναι».  Τι άλλο λοιπόν ήταν σουρεαλιστικό από όλα αυτά που συναντήσατε μέχρι σήμερα στο ταξίδι σας;

Το ότι μπορείς να βρεις KFC και Nandos στην τελευταία πόλη της Ζιμπάμπουε, δε μας κάνει εντύπωση πλέον.  Ο καπιταλισμός είναι παντού και για την παγκοσμιοποίηση έχουν μιλήσει άλλοι σπουδαίοι.  Εμείς απλές διαπιστώσεις κάνουμε.  Ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε το παρακάτω περιστατικό:  Σε κουβέντα που είχαμε ένα βράδυ με μία 40αρα Μπατσουάνα μεσαίας τάξης, κάποια στιγμή μας ζήτησε το laptop μας για να συνδεθεί στο facebook λογαριασμό της και επιπλέον θέλησε να μας κάνει «προσθήκη».  Στο άκουσμα της αρνητικής απάντησης ότι δεν έχουμε λογαριασμό στο facebook, μας αποκάλεσε Βουσμάνους.

(Οι Μπατσουάνα βρίσκονται σε μία μόνιμη κόντρα με τους Βουσμάνους, πρώτο πληθυσμό στη γη με ιστορία 50.000 χρόνων, τους οποίους εδώ και δεκαετίες προσπαθούν να εκμοντερνίσουν και να εκπολιτίσουν με συνεχόμενα ανεπιτυχή αποτελέσματα).  Τόσο πίσω ήμασταν για την εν λόγω κυρία.  Το γεγονός ότι για παράδειγμα στην Μποτσουάνα το ηλ. ρεύμα, το τρεχούμενο νερό ή το αυτοκίνητο δεν είναι δεδομένα στις περισσότερες αγροτικές επαρχίες απλά κάνει πιο σουρεαλιστικό το χαρακτηρισμό της κυρίας.  Το ίδιο φαινόμενο με το facebook παρατηρήσαμε και στη Γουινέα όπου σε μία ολόκληρη αίθουσα εκμάθησης PC ενός χωριού, όλοι οι χρήστες ήταν συνδεδεμένοι στο facebook την ίδια στιγμή που μία γεννήτρια έδινε ρεύμα στο κτίριο.

Ακτή Ελεφαντοστού

Από την άλλη, περιπτώσεις όπου για παράδειγμα στη Ζιμπάμπουε ο μέσος αγρότης –όχι αστός- έχει τρία κινητά για να τον καλύπτουν και τα τρία δίκτυα της χώρας, μπορεί να ακούγονται σουρεαλιστικές αλλά δεν είναι, ακριβώς γιατί πίσω από αυτό κρύβεται μία από τις ταχύτερες διεισδύσεις από τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, όταν ο μέσος αφρικανός δεν είχε ποτέ του σταθερό τηλέφωνο.  Έτσι εξηγείται η μανία του να πέσει με τα μούτρα σε οτιδήποτε νέο του πασάρουν όπως ακριβώς ένα παιδάκι από την επαρχία θα πέσει με τα μούτρα στην πρώτη του επίσκεψη στα Jumbo.  Ακόμα όμως κι αν συμφωνήσουμε ότι ιδίως τα κοινωνικά δίκτυα είναι σημεία των καιρών που σε κάποια χρόνια θα έχουν υποχωρήσει και πάλι η Αφρική είναι γεμάτη σουρεαλιστικές καταστάσεις που άλλες φορές θα προκαλούν το γέλιο, άλλες το σαρκασμό, άλλες τη λύπηση και άλλες τη σιωπή και την αποστροφή.

Η αρχική διαδρομή του Pin Project.

- Κάποιος θα μπορούσε να πει:  «Εντάξει ρε παιδιά και να μην καταφέρετε να συνεχίσετε το ταξίδι σας στην Ασία, και τι έγινε;  Έχετε ταξιδέψει αυτές τις 400 και κάτι μέρες όσο δεν θα ταξιδέψουν άνθρωποι σε δυο ζωές».  Τι θα του απαντούσατε;  Ο δρόμος ανοίγει την όρεξη;

Δεν είναι το ταξίδι αυτό καθεαυτό όσο η ανεξαρτησία που νιώθεις περιπλανόμενος με ότι αυτό συνεπάγεται και φυσικά με τον τρόπο που έχουμε επιλέξει να το κάνουμε εμείς.  Και ποιός είπε ότι πρέπει να συνεχίσουμε με το Ζήκο για την Ασία ή την Αμερική;  Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να ταξιδέψει κανείς.  Και φυσικά τα χρήματα δεν είναι το παν.  Δεν μπορούμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας κλεισμένους σε τέσσερις τοίχους.  Πόσο μάλλον να επιστρέψουμε σε μία καθημερινότητα που μας έφθειρε και τελικά αποφασίσαμε να την αποχωριστούμε ελαφρά τη καρδία.  Μόνο όποιος το έχει κάνει μπορεί να το καταλάβει στην πλήρη του έκταση.

Kudu

 

Προβληματισμοί ...

Αναπολώ την εποχή που χρωστούσα μόνο μαθήματα.

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account