Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Στην χώρα του ήλιου του μεσονυχτίου

Ευρετήριο Άρθρου

altΜε το Μάκη (makmar) και την Ελισσάβετ (Lindsay) Μάρη.  Σε πρόσφατη διαφήμιση για το Μουντιάλ του 2010 ο χαριτωμένος ταξιτζής, προσφέρθηκε να πάει τους φιλάθλους στην Νότια Αφρική, από την ακόλουθη διαδρομή:  «Ιταλία, Ριβιέρα, Κυανή Ακτή, Ισπανία, Γιβραλτάρ, Μαρόκο, κατεβαίνουμε Μαυριτανία, περιφερειακό για Σενεγάλη, φτάνουμε Καμερούν. Σφήνα Κογκό, ακτή των Σκελετών, παράκαμψη στο Δέλτα του Οκαμπάγκο και μετά ο δρόμος ανοίγει. Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μποτσουάνα και φτάσαμε!!!!

{qtube vid:=Ebii8bBL6mQ w:=320 h:=267}

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί και η διαδρομή που κάναμε με την γυναίκα μου Έλισσάβετ τον Ιούλιο που μας πέρασε, όχι στην Αφρική αλλά στην δική μας Ήπειρο, την Ευρώπη:  6 χώρες.  Από την Ελλάδα στην Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία και πάλι πίσω!  Σύνολο 7.416 χιλιόμετρα σε 16 ημέρες, ένα ζευγάρι με ένα αμάξι.  Φυσικά ένα NIVA!

alt

Έτοιμοι για αναχώρηση

Η Νορβηγία επιλέχθηκε και από τους δύο μας χωρίς δεύτερη σκέψη, καθώς ήταν μία χώρα που πάντα θέλαμε και οι δύο να επισκεφτούμε.  Το θέμα ήταν πως θα την επισκεπτόμασταν.  Η ιδέα του οργανωμένου ταξιδιωτικού γραφείου δεν συζητήθηκε καν αφού είναι ένας τρόπος που δεν μας εκφράζει καθόλου.  Η πρόσβαση με αεροπλάνο ήταν η πιο λογική, αλλά μας στερούσε κάτι πολύ σημαντικό.  Την δυνατότητα της περιπέτειας, του πραγματικού ταξιδιού ολοκληρωμένου μέσα από τις προσωπικές δυνατότητες, της εξερεύνησης σε άγνωστα μέρη.  Στην τελική, μεγαλύτερη σημασία για εμάς, δεν είχε, απλά να φτάσουμε στον προορισμό μας, αλλά να πάμε εκεί! Έτσι η λύση ήταν μία. Οδικώς με το NIVA!!!

Η προετοιμασία δεν περιέλαβε τίποτε περισσότερο από τα απαραίτητα, τουλάχιστον όσον αφορούσε το αυτοκίνητο.  Το γενικό service είχε γίνει λίγο καιρό πριν.  Διεθνές δίπλωμα και το σήμα GR από την ΕΛΠΑ, πράσινη κάρτα από την ασφαλιστική εταιρεία και κάρτα χρήσης στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την εταιρεία Οδικής Ασφάλειας που είμαι γραμμένος.  Αυτό σήμαινε πως με κάλυπτε σε όλες τις χώρες εκτός της Νορβηγίας.  Βέβαια, ακόμα και τώρα που επιστρέψαμε, δεν γνωρίζω τι ακριβώς κάλυψη θα μπορούσα να έχω και αν θα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και δεν θα έμενε στα λόγια και τις κάρτες!  Από την άλλη, στους όποιους ενδοιασμούς είχα σχετικά με την αξιοπιστία και την αντοχή του NIVA σε ένα τέτοιο ταξίδι, την λύση έδωσε η αποστομωτική απάντηση της Έλσας:  «Τι ανησυχείς, δεν θα βρισκόμαστε χαμένοι μέσα στην ζούγκλα του Λάος για το Camel Trophy, αλλά στην Autostrada και την Autobahn»!  Εκεί φύγανε και οι τελευταίες ανησυχίες.

Η βασική σχεδίαση της διαδρομής έγινε από την ιστοσελίδα www.viamichelin.com μέσα από την οποία μπορείς να ορίσεις την πόλη αναχώρησης, την πόλη προορισμού, ενδιάμεσες πόλεις, τύπο οχήματος κατανάλωση οχήματος, τιμή βενζίνης και αρκετές επιλογές ακόμη και να σου δώσει την προτεινόμενη διαδρομή, το κόστος σε καύσιμα και διόδια, αλλά και να βρεις ξενοδοχεία στην περιοχή που σε ενδιαφέρει.  Όλα αυτά βέβαια είναι εκτυπώσιμα.

alt

Το πρόγραμμα βάσει του οποίου σχεδιάστηκε η διαδρομή.

«Φορτώθηκε» ο χάρτης της Ευρώπης της Garmin, στον υπολογιστή του αυτοκινήτου και η βοήθειά του αποδείχτηκε μέγιστη.  Εκτός της πορείας που έπρεπε να ακολουθήσουμε, μας έδειχνε όταν χρειαζόταν, τα βενζινάδικα, τις τράπεζες, τα ξενοδοχεία και πολλά άλλα.  Μας έλυσε τα χέρια σε πάρα πολλές περιπτώσεις.

alt

Ο λεπτομερής οδικός χάρτης Ευρώπης της Garmin. Άπαιχτο εργαλείο!

Βέβαια αγοράστηκαν και χάρτινοι χάρτες της Ευρώπης και της Νορβηγίας αλλά και ένας Οδηγός για τη Νορβηγία που αποδείχτηκε ιδιαίτερα χρήσιμος για την περιήγησή μας σε αυτή την υπέροχη χώρα.

Ταυτότητα νέου τύπου, διαβατήριο και εισιτήρια στην τσέπη και είμαστε έτοιμοι για την αναχώρηση.  Ο χιλιομετρητής «γράφει» 68.116 χιλιόμετρα πριν ξεκινήσουμε από το σπίτι.  Τρίτη πρωί ξεκινήσαμε για το λιμάνι της Πάτρας, απ’ όπου πήραμε το καράβι που μας πήγε στην Ancona της Ιταλίας.

alt

Το κοντέρ του NIVA πριν ξεκινήσουμε από την Αθήνα.

alt

Στο λιμάνι της Πάτρας.

alt

Το (πρώτο) καράβι των διακοπών μας!

Το ταξίδι με το Superfast Ferries ήταν απολαυστικό και διήρκεσε 21 ώρες.  Η θάλασσα ήταν γαλήνια και η θερμοκρασία ιδανική. Πιο πολύ έμοιαζε με κρουαζιέρα, παρά με απλή μετάβαση σε κάποιο λιμάνι.

alt

Στην θάλασσα του Ιονίου.

Κατεβαίνοντας στην ζεστή Ancona και μέχρι να βγούμε από την πόλη πέσαμε σε ένα μικρό μποτιλιάρισμα που δεν μας δυσανασχέτησε αφού μας άφησε το περιθώριο να εγκλιματιστούμε με τις νέες εικόνες.  Σε λίγο βρισκόμασταν στην Εθνική Οδό και πορευόμασταν προς την Modena.  Στο βενζινάδικο που σταματήσαμε συναντήσαμε και την πρώτη διαφορά (η οποία από εκεί και πέρα θα ήταν συνεχής) σε σχέση με την Ελλάδα.  Τα περισσότερα βενζινάδικα λειτουργούν χωρίς βενζινάδες!  Βάζεις μόνος σου βενζίνη και απλά πας μέσα και πληρώνεις το ποσό στον ταμία.  Εννοείται πως ο ταμίας μέσα από μηχάνημα βλέπει τι βενζίνη έχεις βάλει και πόσο πρέπει να πληρώσεις.  Επίσης τα σύμπαντα ελέγχονται από κλειστό κύκλωμα καμερών, οπότε δεν σε συμφέρει να φύγεις αφού ξέρουν ακριβώς ποιός είσαι.

Μέχρι και την Modena το τοπίο είναι ιδιαίτερα ζεστό αφού περνάει μέσα από ατελείωτους κάμπους.  Από εκεί και μετά ο δρόμος αρχίζει σιγά σιγά να ανηφορίζει, μπαίνοντας σε μία μεγάλη κοιλάδα η οποία στενεύει αρκετά φτάνοντας στο ύψος του Bolzano.  Πλέον η διαδρομή γίνεται μέσα στους μεγάλους ορεινούς όγκους των Άλπεων.  Η παρουσία μεγάλων ποταμών απόκρημνων πλαγιών και τεράστιων δασικών εκτάσεων είναι συνεχής.  Το υψόμετρο ανεβαίνει μέχρι τα 1300 μέτρα περίπου, όπου μετά από ένα τούνελ και περνώντας τα αόρατα σύνορα βρισκόμαστε στην Αυστρία και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε για το Innsbruck στα περίχωρα του οποίου είχαμε υπολογίσει να κάνουμε την πρώτη μας διανυκτέρευση.

alt

Οι κορυφές γύρω από το Innsbruck.

alt

Η ψηλή γέφυρα πριν το Innsbruck.

Το χωριό που μείναμε λέγεται Patsch και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα πριν από την πόλη του Innsbruck.  Το τοπίο είναι απλά παραμυθένιο.  Σα να άνοιξες ένα βιβλίο με την Χάϊντι και ξαφνικά η εικόνα να ζωντάνεψε και εσύ να βρέθηκες μέσα.  Ατελείωτα καταπράσινα λιβάδια, όπως θα βλέπαμε τους κάμπους στην Ελλάδα νωρίς την άνοιξη, και εναλλασσόμενες βουνοπλαγιές, πανύψηλες που κόβουν την ανάσα.  Σε όλη αυτή την μαγεία υπάρχει κάτι που δεν κολλάει.  Κάτι που το αλλοιώνει και δεν σε αφήνει να το χαρείς απόλυτα;  Χμμμ...  Είναι η απίστευτη βρώμα που έρχεται από παντού!!  Αναμείξτε ένα εργοστάσιο τυριού, ένα βουστάσιο και ένα χοιροστάσιο μαζί και φανταστείτε την μυρωδιά που μπορεί να εκλύεται.  Αυτό ακριβώς το πράγμα μύριζε, όχι μόνο στο Patsch (με πάτς και με τσατσάλιασες) όχι μόνο και στην υπόλοιπη Αυστρία (δηλαδή στην Εθνική που περάσαμε) αλλά και καθ’ όλο το μήκος της Εθνικής Οδού της Γερμανίας!!  Απλά απίστευτο.

alt

Οι Αυστριακές Άλπεις από το δωμάτιο στο Patsch.

alt

Ηλιοβασίλεμα στις Άλπεις.

Αφήσαμε τα πράγματα στην πανσιόν που βρήκαμε και πήγαμε στο Innsbruck για να δούμε την πόλη και να φάμε βραδινό.  Καταλαβαίνεις αμέσως πως βρίσκεσαι κάπου μακριά από την Ελλάδα, όχι μόνο από το τοπίο, αλλά και από τον τρόπο οδήγησης του κόσμου.  Απόλυτη προτεραιότητα του πεζού και του ποδηλάτη που κυκλοφορούν κατά κόρον σε όλες τις πόλεις, από... την Ελλάδα και πάνω!  Πεζόδρομοι και ποδηλατόδρομοι σε ίδια έκταση με τους οδικούς δρόμους.  Και βέβαια γεμάτοι από πεζούς και ποδηλάτες.  Η χαρά του μη αυτοκινητιστή.

Κάτι που με δυσκόλεψε οδηγικά σε όλες τις χώρες, ήταν αυτό της διέλευσης μέσα από τις πλατείες.  Σε όλη την Ευρώπη, αυτός που βρίσκεται μέσα στην πλατεία έχει προτεραιότητα σε σχέση με αυτόν που μπαίνει, κατάσταση εντελώς αντίθετη με αυτή που επικρατεί στην Ελλάδα.  Πολλές φορές ξεχάστηκα και πήγα να μπω πρώτος, αλλά ευτυχώς, συνειδητοποιώντας έγκαιρα την παράβαση, σταματούσα αποφεύγοντας την πιθανή σύγκρουση!

Το Innsbruck είναι κλεισμένο από τα βουνά των Άλπεων.  Βουνά πανύψηλα που φτάνουν μέχρι τα 2636 μέτρα σε εκείνη την περιοχή και μέσα στα οποία μπορείς να κάνεις διάφορες ορεινές δραστηριότητες.  Από απλή πεζοπορία, ορειβασία και αναρρίχηση, μέχρι mountain bike απλό ή extreme κατάβαση, και κατάβαση με Flying Fox!  Βέβαια υπάρχουν και τελεφερίκ που σε ανεβάζουν σε διάφορα σαλέ - καταφύγια στα 1905 μέτρα υψόμετρο, που μπορείς απλά και μόνο να δειπνήσεις ή να συνεχίσεις παραπάνω μέχρι τα 2256 μέτρα με άλλα τελεφερίκ!

Μέσα η πόλη είναι κόσμημα.  Χωρίζεται από ένα μεγάλο και ορμητικό ποτάμι.  Τα κτίρια είναι βγαλμένα σαν από άλλη εποχή και το σκηνικό μοιάζει να είναι θεατρικό.  Σε προκαλεί να την περπατήσεις και να ανακαλύψεις κάθε δρόμο και κάθε μικρό στενάκι.

alt

Το ποτάμι και οι Άλπεις στο Innsbruck.

alt

Το ποτάμι στο Innsbruck.

alt

Στην παλιά πόλη.

alt

Μέσα στην παλιά πόλη.

alt

Καμάρες στην παλιά πόλη.

Η κούρασή μας όμως ήταν μεγάλη, και αφού φάγαμε χορταστικά και περπατήσαμε όσο αντέξαμε, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την πανσιόν λαχταρώντας τα αφράτα στρώματα.  Αμ δε!  Υπήρξε ένα πρόβλημα με την πανσιόν η οποία όταν επιστρέψαμε ήταν κλειστή και κανείς δεν μας είχε αναφέρει ότι το κλειδί του δωματίου που μας είχαν δώσει, έπρεπε να το είχαμε μαζί μας, ούτε καν όταν τους το αφήσαμε στην ρεσεψιόν, νωρίτερα, που φύγαμε για να πάμε στο Innsbruck!  Τελικά με τα χίλια ζόρια, μας άνοιξε η ιδιοκτήτρια, μία βουβαλογοργόνα στην όψη αλλά κυρίως στην συμπεριφορά.  Την επόμενη ημέρα φάγαμε στα γρήγορα πρωινό και συνεχίσαμε το ταξίδι μας φεύγοντας με τις χειρότερες εντυπώσεις από το Patsch, όσον αφορούσε την μυρωδιά και τους ανθρώπους, που μάλλον μεταξύ τους αυτά τα δύο πρέπει να έχουν και στενότερη σχέση.

alt

Από το Patsch με θέα τις Άλπεις.

alt

«Αχυρένιο» αρκουδάκι κρυμμένο στους θάμνους.

Ξανά στην Εθνική Οδό και μετά από λίγη ώρα, περάσαμε πάλι από άλλα, αόρατα σύνορα και βρεθήκαμε ξαφνικά στην Γερμανία.  Συνεχίσαμε τον δρόμο αφού έπρεπε να διασχίσουμε όλη την χώρα, από τον νότο προς τον βορρά.  Κάπου στο ύψος του Μονάχου και ενώ ετοιμάζομαι να κάνω μία προσπέραση σε ένα φορτηγό, μπαίνει μπροστά μου μία BMW χρώματος ασημί και μου κλείνει τον δρόμο.  Σχεδόν αμέσως ανάβει από το πίσω της τζάμι φωτεινή πινακίδα που έγραφε «POLIZEI» (αστυνομία) κάνοντας μου σινιάλο να τον ακολουθήσω!  Στο πρώτο πάρκινγκ που συναντήσαμε (υπήρχαν πάρκινγκ σε όλο το μήκος της Εθνικής Οδού ανά ιδιαίτερα τακτικά διαστήματα) μας ζητήσανε, ευγενικότατοι πάντα, τα χαρτιά μας, ενώ πρώτα απ’ όλα μας έδειξαν την ταυτότητά τους, και μας εξήγησαν, ότι ουσιαστικά ελέγχανε για τυχόν μετανάστες που θα μπορούσαν να πάνε στην Γερμανία.  Αφού έγινε ο απαραίτητος έλεγχος στα χαρτιά (το αμάξι δεν θέλησαν να το ελέγξουν) και είπαμε τα σχετικά –έχετε έρθει στην Ελλάδα, α ναι σας άρεσε, ώστε ανεβήκατε στο Όλυμπο, είναι πράγματι ωραία κ.λπ.- βρεθήκαμε και πάλι στον δρόμο να συνεχίζουμε το ταξίδι μας.  Σε 15 λεπτά άλλο αυτοκίνητο με φωτεινή πινακίδα «POLIZEI» να μας κάνει σινιάλο για το πάρκινγκ.  Το NIVA προκαλεί χα χα!  Ευγενικοί πάντα οι αστυνομικοί όταν τους είπαμε ότι μόλις πριν από λίγο μας ελέγξανε, μας ευχήθηκαν καλό ταξίδι και συνεχίσαμε χωρίς, πλέον, άλλους ελέγχους.

Κάτι που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, κυρίως από την Γερμανία και σε όλο το υπόλοιπο ταξίδι μας, ήταν πως καθώς διασχίζαμε την Εθνική Οδό, διακρίναμε σε επαρχιακούς δρόμους που περνούσαν με γέφυρα από πάνω μας, να περνάνε συνέχεια ποδηλάτες.  Σχεδόν σε κάθε γέφυρα έβλεπες έναν, δύο οι και περισσότερους ποδηλάτες!  Σε απομακρυσμένα σημεία από μεγάλες πόλεις.  Από το νότο μέχρι και το βορρά.  Σε όλο το μήκος.  Κάτι άλλο που επίσης μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, (τουλάχιστον σε εμάς τους Έλληνες), είναι πως στα δημόσια πάρκινγκ, στα σημεία ξεκούρασης, και στα βενζινάδικα, οι τουαλέτες ήταν παροιμιώδους καθαριότητας.  Βέβαια, από την άλλη, σε όλη την διαδρομή μας μέσα από την Γερμανία, το τοπίο ήταν όμορφο, αλλά, απίστευτα μονότονο.  Λόφοι ομαλοί, κάμποι πράσινοι, πυκνές συστάδες δέντρων και πάλι μία από τα ίδια.  Από την αρχή μέχρι το τέλος το ίδιο πράγμα.  Καμμία ποικιλία, καμμία εναλλαγή.

alt

Σε κάποιο σταθμό αυτοκινήτων στην Γερμανία.

Ανεβαίνοντας προς τα βόρεια, περάσαμε έξω από τη Nurnberg, το Wurzburg, την Fulda και καταλήξαμε το απόγευμα έξω από την πόλη Kassel, λίγο πιο πάνω από την μέση της διαδρομής μας στην Γερμανία.  Η διαμονή μας έγινε σε μία αλυσίδα ξενοδοχείων σε διάφορες πόλεις με την ονομασία "Formule 1" με την εκπληκτική τιμή των 29 Ευρώ + 8 Ευρώ το πρωινό!  Όταν πρόκειται μόνο για διανυκτέρευση και όχι για διαμονή, τα συγκεκριμένα Bed & Breakfast ξενοδοχεία είναι εκτός από πεντακάθαρα και πάρα πολύ φθηνά.

alt

Έξω από το ξενοδοχείο Formule 1 στο Kassel.

alt

Πάρα πολλές side cars στο δρόμο.

Την τρίτη ημέρα συνεχίσαμε προσπερνώντας από έξω το Ανόβερο και το Αμβούργο, προς το νησί Fehmarn από το οποίο πήραμε το καράβι που μας πέρασε στην Δανία.  Το νησί Fehmarn συνδέεται με την ηπειρωτική Γερμανία με μία πανέμορφη γέφυρα, η πρώτη εντυπωσιακή γέφυρα που συναντήσαμε.  Εκείνη όμως την στιγμή, ούτε που μπορούσαμε να φανταστούμε τις γέφυρες και τα τούνελ που θα περνούσαμε στην συνέχεια του ταξιδιού μας.

alt

Πλησιάζοντας στη γέφυρα που συνδέει την Γερμανία με το νησί το Fehmarn.

alt

Η πανέμορφη γέφυρα του νησιού Fehmarn.

Στην άλλη άκρη του μικρού αυτού νησιού πήραμε το πλοίο που μας πέρασε στην Δανία.  Έτσι σε 45 λεπτά βρεθήκαμε να διανύουμε την χώρα των ανεμογεννητριών και της πράσινης ενέργειας, με κατεύθυνση την Κοπεγχάγη.  Το τοπίο εδώ σε κάνει να χαλαρώνεις, ίσως επειδή πρόκειται για μια επίπεδη χώρα, ή ίσως επειδή τα πάντα κυλάνε ομαλά και χωρίς βιασύνη, ή ακόμα επειδή ο κόσμος είναι ιδιαίτερα φιλικός σε αντίθεση με την αίσθηση που σου έδιναν οι προηγούμενες χώρες.

alt

alt

alt

Παλιός ανεμόμυλος.

Εύρεση ξενοδοχείου στην Κοπεγχάγη και μετά από μία μικρή ανάσα, αποφασίσαμε να πάμε μία βόλτα στο κέντρο της πόλης.  Έτσι κι αλλιώς είχαμε προαποφασίσει πως εκεί, θα μέναμε και μία ημέρα παραπάνω.  Επειδή το ξενοδοχείο είχε μία μικρή απόσταση από το κέντρο, είπαμε να πάμε με το αυτοκίνητο, πράγμα το οποίο αποδείχτηκε μέγα λάθος.  Κάτι που δεν γνώριζα, είναι πως η Κοπεγχάγη είναι Η ΠΟΔΗΛΑΤΟΥΠΟΛΗ.  Τα ποδήλατα έχουν άμεση προτεραιότητα (όπως και οι πεζοί), και κινούνται κατά εκατοντάδες στους ποδηλατόδρομους (και όχι μόνο), που έχουν μέχρι και δικά τους φανάρια!  Φανταστείτε πως είστε με το αμάξι και θέλετε να στρίψετε δεξιά και ανάβει πράσινο, πρέπει όταν φτάσετε στο σημείο της στροφής να ελέγξετε μήπως έρχεται ποδηλάτης ή πεζός γιατί άσχετα με το πράσινό σας έχουν προτεραιότητα.  Και βέβαια τα ποδήλατα είναι σαφώς κατά πολύ περισσότερα στους δρόμους από τα αυτοκίνητα.  Ο παράδεισος του ποδηλάτη και του πεζού, αφού η πόλη, πολύ σωστά, φτιάχτηκε κυρίως για αυτούς.  Πόσο θα ήθελα και την Αθήνα έτσι!

alt

Το ποδήλατο είναι το βασικό μέσο, ακόμη και αν είσαι με κοστούμι.

alt

Ποδηλάτες όλων των ηλικιών.

alt

Τρίκυκλα ποδήλατα για μεταφορά παιδιών ή κατοικιδίων.

alt

Ειδικά κατασκευασμένα ποδήλατα για μεταφορά φορτίων!

alt

Οι άμαξες επίσης, είναι συνηθισμένες στην πόλη της Κοπεγχάγης.

Με το που φτάνεις στην Κοπεγχάγη αυτό που καταλαβαίνεις είναι πως δεν πρόκειται για μία συνηθισμένη πόλη.  Έχει έναν διαφορετικό αέρα που δύσκολα θα το συναντήσεις αλλού.  Καταρχήν τα κτίρια είναι απίστευτα οικοδομικά δημιουργήματα που σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές.  Η πόλη στην οποία έζησε και πέθανε ο μεγάλος συγγραφέας παραμυθιών Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, κουβαλάει την αρχιτεκτονική αύρα των ίδιων του των παραμυθιών.  Και το πιο εντυπωσιακό είναι το πάντρεμα του παλιού με το σύγχρονο, του κλασικού με το μοντέρνο, που το αποτέλεσμα τους εμφανίζεται στο μάτι του θεατή σαν ένα ενιαίο σύνολο, τέλειο και χωρίς διακυμάνσεις, που πάντα δένει με το φυσικό περιβάλλον.  Ένα άλλο χαρακτηριστικό της Κοπεγχάγης είναι η πολυπολιτισμικότητά της με το απίθανο κουβάρι των ανθρώπων της από κάθε σημείο του πλανήτη.  Εκεί θα συναντήσεις ανθρώπους στην κυριολεξία από παντού.  Όλο και κάποιος θα σου μιλήσει Ελληνικά, Τουρκικά, Πακιστανικά ή Σουαχίλι!  Και όλο αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό δημιουργεί την εντύπωση πως δεν βρίσκεσαι σε μία πόλη της Δανίας, αλλά σε μία πόλη του Κόσμου!

alt

Το Δημαρχείο της Κοπεγχάγης.

alt

Πλατεία και πίσω το πάρκο TIVOLI, που άνοιξε το 1843!

alt

Ένα από τα κανάλια της Κοπεγχάγης.

alt

“Στα πόδια” του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.


Την επόμενη ημέρα, μετά το πρωινό ξεκινήσαμε, με τα πόδια φυσικά, για την πόλη την Κοπεγχάγης.  Στην πορεία αυτή είχαμε την δυνατότητα να περάσουμε μέσα από, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο γειτονιές, και να πάρουμε μία ιδέα για το πως και που μένουν οι κάτοικοι αυτής της πόλης.  Είναι ίσως λίγο δύσκολο να περιγράψεις τον τρόπο και την θέση που είναι φτιαγμένα αυτά τα σπίτια, της συγκεκριμένης τουλάχιστον γειτονιάς.  Ίσως η εικόνα της Βενετίας να το παρομοιάζει λίγο καλύτερα.  Μπλοκ κατοικιών με διαδρόμους από κανάλια, βεράντες που να οδηγούν μέσα από σκάλες σε πλωτά μπαλκόνια, βάρκες και κανό για τους ενοίκους, σπίτια λιτά με γραμμές απλές που δίνουν ένα αποτέλεσμα ηρεμίας και γαλήνης.

alt

Κανάλια ανάμεσα στα σπίτια και ξύλινες γέφυρες.

alt

Πλωτά μαγαζιά.

alt

Πρωινή κουβεντούλα “πάνω στο κύμα”.

alt

Μπαλκόνια ακριβώς πάνω από το νερό.

Προχωρώντας προς το κέντρο, εκτός από τα πολλά ποδήλατα, διακρίνουμε πλέον στο καθαρό φως της ημέρας τα οικοδομήματα.  Πραγματικά μένουμε εντυπωσιασμένοι από τις απίθανες αρχιτεκτονικές πινελιές που έχουν μπει, είτε σε ιδιόκτητα σπίτια είτε σε δημόσια κτίρια.  Λεπτομέρειες από γλυπτά έργα υπάρχουν παντού.  Μπαίνοντας στον σταθμό του τραίνου, είναι σαν να περνάς την ζώνη του Λυκόφωτος και να μεταφέρεσαι στον χρόνο σε άλλη εποχή, τότε που υπήρχαν ατμομηχανές.  Τα πάντα τριγύρω καλαίσθητα.  Σε μεγάλη αντίθεση, με όλα αυτά τα πανέμορφα κτίρια και τις υπέροχες εικόνες, έρχονταν τα πολλά σκουπίδια που έβλεπες πεταμένα κάτω, σε διάφορες πλατείες της πόλης και γενικά όπου υπήρχε χώρος συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού ατόμων.  Τελικά η Αθήνα δεν είναι η μόνη πόλη, στην Ευρώπη τουλάχιστον, που έχει πρόβλημα με την καθαριότητα!

alt

Τραίνα με ελεύθερη πρόσβαση σε ποδήλατα, ανάπηρους και καρότσια μωρών.

alt

Σπίτια με έξυπνο σχεδιασμό.

alt

Λεπτομέρεια στην βόλτα μας.

alt

Τρισδιάστατη ζωγραφιά στην μία πλευρά του κτιρίου!

alt

Γλυπτά παντού.

alt

Ο σταθμός του τραίνου.

alt

Έξω από τον σταθμό σταθμευμένα πολλά ποδήλατα.

alt

Το εσωτερικό του κεντρικού σταθμού του τραίνου!

alt

Ποδήλατα μέχρι και στο κεντρικό ρολόϊ της πόλης!

Αποφασίσαμε να πάρουμε ένα λεωφορείο που θα μας έκανε τον γύρο της πόλης και θα μας έδειχνε τα βασικότερα αξιοθέατα.  Ένα από τα πιο γνωστά, η γοργόνα της Κοπεγχάγης, δυστυχώς λόγω ζημιάς, είχε μεταφερθεί στην Κίνα για επισκευή και δεν βρισκόταν στην θέση της.  Μα και όλα τα υπόλοιπα που είδαμε ήταν τουλάχιστον αξιοθαύμαστα.

alt

Ανεμογεννήτριες παντού!

alt

Καταπράσινα πάρκα με λίμνες και κανάλια.

alt

Πρόσοψη κτιρίου!

alt

Ένα από τα κανάλια της πόλης.

alt

Γλυπτά ακόμη και μέσα στο νερό!

alt

Χαρακτηριστικά σπίτια της Κοπεγχάγης στην οδό Nyhavn.

alt

Σε κάποιο κανάλι της Κοπεγχάγης.

alt

Σπίτια που μοιάζουν ψεύτικα!

alt

Η οδός Nyhavn της Κοπεγχάγης με τα πολύχρωμα σπίτια του 17ου αιώνα.

alt

Μέσα στην τρελή χαρά.

Στην συνέχεια περπατήσαμε στην περιοχή του Christianshavn, στην ανατολική πλευρά της Κοπεγχάγης, σε τμήμα του οποίου, σε ένα πρώην στρατόπεδο, τον Σεπτέμβριο του 1971 έγινε κατάληψη και δημιουργήθηκε η πρώτη αυτόνομη και ελεύθερη πόλη, με το όνομα Christiania (Χριστιανία).  Εκεί υπάρχει έντονο πρόβλημα με τα ναρκωτικά.  Πολλές φορές οι αρχές προσπάθησαν να διαλύσουν αυτή την κοινότητα, με ανεπιτυχή όμως αποτελέσματα.  Πλέον την συγκεκριμένη περιοχή την επισκέπτονται από όλον τον κόσμο, καθώς είναι ένα φαινόμενο μοναδικό, κάτι που εν μέρει εξυπηρετεί και το ίδιο το κράτος της Δανίας.

alt

Ένα από τα κανάλια του Christianshavn.

alt

Πέσαμε πάνω σε ένα γάμο!!

alt

Πάρκο με λίμνη στο Christianshavn.

alt

Ο κόσμος «εκμεταλεύεται» στο έπακρο τα πάρκα.

Στην ευρύτερη περιοχή του Christianshavn υπάρχει η εκκλησία Vor Frelsers Kirke (Church of Our Saviour, ή στα Ελληνικά, η εκκλησία του Σωτήρα).  Η τελική μορφή της εκκλησίας ολοκληρώθηκε το 1752.  Εντυπωσιακό είναι το ύψος της που φτάνει τα 90 μέτρα αλλά και το ότι τα τελευταία 150 σκαλιά (από τα 400 συνολικά) είναι εξωτερικά και σε σπείρα, δίνοντας στον επισκέπτη, εκτός από μία απότομη τρομάρα όταν ξαφνικά βρεθεί στο εξωτερικό μπαλκόνι, μία πανοραμική εικόνα όλης της πόλης της Κοπεγχάγης.

alt

Τα σπειροειδή σκαλιά της εκκλησίας Vor Frelsers Kirke.

alt

Η εκκλησία από κάτω.

alt

Η θέα από το μπαλκόνι είναι ανεμπόδιστη.

{qtube vid:=2qNE5_GLNfc w:=640 h:=534}

Video από την κορυφή της εκκλησίας.

alt

Ο μηχανισμός του καμπαναριού που πλέον δεν λειτουργεί.

alt

Το ηλιοβασίλεμα από το ξενοδοχείο μας.


Την επόμενη ημέρα, φεύγοντας από την Κοπεγχάγη, πήραμε τον δρόμο που μας πήγε στο Μάλμο της Σουηδίας, μέσα από μία απίστευτη κατασκευή. Το τούνελ και την γέφυρα Oresund.

Η γέφυρα Oresund ουσιαστικά συνδέει τις δύο χώρες, την Δανία με την Σουηδία.  Ξεκινάει από την πλευρά της Δανίας με ένα υποθαλάσσιο τούνελ που έχει μήκος 4.050 μέτρα, αναδύεται ο δρόμος σε ένα τεχνητό νησί στην μέση του πελάγους και συνεχίζει στην γέφυρα, η οποία είναι καλωδιωτή, μέχρι την στεριά της Σουηδίας για 7.845 μέτρα!  Το τεχνητό νησί έχει μήκος 4 χιλιόμετρα και πλάτος 470 μέτρα.  Το τούνελ έχει 39 μέτρα πλάτος και 8,5 μέτρα ύψος βρίσκεται σε βάθος 10 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και αποτελείται από δύο ξεχωριστούς θαλάμους αυτοκινητοδρόμου, δύο ξεχωριστούς θαλάμους τρένου και άλλους τρεις μικρότερους βοηθητικούς θαλάμους.  Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1995 και τελείωσε το 1999.  Παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1 Ιουλίου του 2000.  Ένα μοναδικό τεχνολογικό κατασκεύασμα που σου κόβει την ανάσα.  Όμως, θα ακολουθούσαν κι άλλα...

{qtube vid:=6alkKEwdXxo w:=640 h:=534}

Video από το πέρασμα του Oresund.

Είχαμε πλέον μπει στην Σουηδία και ανηφορίζαμε βόρεια.  Περάσαμε το Malmo, έξω από το Helsingborg, και ανατολικά από το Goteborg.  Το τοπίο στα νότια θύμιζε έντονα τα ομαλά πεδία της Δανίας.  Όσο ανεβαίναμε προς τον βορρά, το περιβάλλον άλλαζε και άρχιζε να γίνεται λίγο πιο ορεινό με πιο πυκνά δάση και περισσότερες λίμνες.  Κάπου εκεί, σε ένα βενζινάδικο της Σουηδίας συμπλήρωσα και λάδι στη μηχανή του NIVA αφού είχε πέσει η στάθμη του αρκετά.  Ίσως πρέπει να αναφέρω πως η οδηγική μου συμπεριφορά είναι ιδιαίτερα ήπια και χαλαρή, και καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού στις Εθνικές Οδούς η μέση ταχύτητα που ανέπτυσσα ήταν περίπου 100 με 110 χιλιόμετρα την ώρα, με τα 120-130 μόνο στιγμιαία σε προσπεράσεις.  Έτσι, και η κατανάλωση ήταν περιορισμένη και οι φθορές λιγότερες.

alt

Το πρώτο μέλος του OFFroader.gr σε σταθμό στη Σουηδία!

alt

Οι λίμνες είναι πλέον συχνότερες δίπλα στον δρόμο.

Το απόγευμα, λίγο πιο πάνω μέσα σε ένα πυκνό δάσος περάσαμε και τα σύνορα της Νορβηγίας και ουσιαστικά είχαμε φτάσει στην χώρα που είχαμε βάλει ως στόχο.  Εκεί υπήρχαν πολλά τμήματα του δρόμου που τώρα κατασκευάζονται, αλλά δεν είχαμε ιδιαίτερες καθυστερήσεις από τις παρακάμψεις.  Αργότερα μπαίναμε στην πόλη του Όσλο, μα ξαφνικά λίγο μετά την είσοδο βρεθήκαμε σε ένα τούνελ το οποίο διέσχισε παραπάνω από την μισή πόλη υπόγεια.  Σε κάποια έξοδο βγήκαμε και όταν το GPS ξανά έπιασε στίγμα μας οδήγησε στο ξενοδοχείο που είχαμε επιλέξει.  Πέσαμε ξεροί για ύπνο αφού την πόλη θα την γυρίζαμε την επόμενη ημέρα που θα μέναμε στο Όσλο.

alt

Το στίγμα μας έξω από το ξενοδοχείο στο Όσλο.

Το βράδυ, και ενώ κοιμόμασταν, και ανοίγοντας κάποια στιγμή τα μάτια μου, είδα φως να μπαίνει από το μικρό άνοιγμα των κουρτινών.  Δεν πίστευα πως κόντευε να ξημερώσει αφού αισθανόμουν πως δεν κοιμόμασταν πολύ ώρα.  Κοιτάζω το ρολόϊ και βλέπω πως έδειχνε 3:30.  «Δεν είναι δυνατόν» σκέφτηκα.  Και όμως.  Από το Innsbruck και μετά, λίγο λίγο η νύχτα ήταν όλο και μικρότερη, μέχρι που εδώ πάνω, σχετικά κοντά στον αρκτικό κύκλο, αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο.  Στην πραγματικότητα, αυτή την εποχή το τελευταίο φως της ημέρας φεύγει γύρω στις 11:30 με 12:00 το βράδυ, και το πρώτο φως πέφτει γύρω στις 03:00 με 03:30!  Φαντάζομαι όμως τον χειμώνα με τα ατελείωτα σκοτάδια πως θα είναι, και τρομάζω και μόνο στην σκέψη αυτή.

Το επόμενο πρωί ήταν αρκετά κρύο και βροχερό.  Το πρώτο πράγμα μετά το πρωινό φαγητό ήταν η αλλαγή λαδιών του NIVA σε κοντινό βενζινάδικο.  Εκεί από το παλικάρι που δούλευε, μάθαμε πως ένας χαμηλόμισθος λαμβάνει περίπου 2.000 ευρώ μηνιαίως ενώ η ζωή, όπως διαπιστώσαμε κι εμείς, είναι ιδιαίτερα ακριβή.  Η φορολογία είναι πολύ υψηλή, που στους υψηλόμισθους φτάνει το 50% των εσόδων τους.  Η συνταξιοδότηση έρχεται στα 67.  Όλες όμως οι κοινωφελείς υπηρεσίες είναι εντελώς δωρεάν (νοσοκομεία, σχολεία κ.λπ.).  Υπάρχει κοινωνική συνοχή και ο κόσμος αντιλαμβάνεται τα οφέλη που έχει από την φορολογία, και γι’ αυτό δεν τίθεται θέμα φοροδιαφυγής, αλλά αντίθετα, έως και καλοπροαίρετη συνεισφορά του κάθε πολίτη προς το κράτος.  Εξάλου, δεν είναι τυχαίο πως η Νορβηγία διαθέτει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα σε όλο τον κόσμο.  Επίσης η εγκληματικότητα βρίσκεται σε μηδενικά επίπεδα.

Αφού τελειώσαμε με τα λάδια άφησα το αμάξι στο ξενοδοχείο και περπατήσαμε προς το κέντρο της πόλης.  Εννοείται πως κι εδώ τα πάρκα, οι μεγάλες πλατείες και τα ρέματα έκαναν αισθητή την παρουσία τους μέσα στην πόλη.  Γλυπτά παντού, και παραδοσιακά κτίρια δίπλα σε μοντέρνες κατασκευές άρρηκτα δεμένες.  Βέβαια, την ποικιλία και την ομορφιά της Κοπεγχάγης δεν την έφτανε, αλλά σίγουρα ήταν μία πόλη που δεν σε άφηνε αδιάφορο.

alt

Το κρύο είναι αισθητό.

alt

Πάρκο στην πόλη του Όσλο.

alt

Κι εδώ ρέματα μέσα στην πόλη.

alt

Γέφυρες κομψοτέχνημα.

alt

Γραφεία με θέα.

alt

Γλυπτά παντού...

alt

...απίθανης φαντασίας...

alt

...σε όλα τα σημεία της πόλης...

alt

...σε ηρεμούν και σε κάνουν να αισθάνεσαι πιο οικεία!

Μετά από μία μικρή βόλτα μέσα στη πόλη, επισκεφτήκαμε το Akershus Museum and Fortress.  Ένα κάστρο το οποίο πρωτοκατασκευάστηκε στα τέλη του 1290 και ήταν το οχυρό της πόλης του Όσλο.  Ανακαινίστηκε αρκετές φορές, ενώ ακόμα και σήμερα βρίσκεται σε χρήση.  Ευτυχώς, εκτός των ανατριχιαστικών φυλακών, η αίθουσα δεξιώσεων εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για επίσημα δείπνα, και η εκκλησία τελεί μυστήρια για τις ένοπλες δυνάμεις και την βασιλική οικογένεια.  Και επιπλεόν, η θέα από το κάστρο Akershus, προς το λιμάνι της πόλης του Όσλο, είναι μαγευτική και πανοραμική.

alt

Αλλαγή φρουράς στο κάστρο Akershus.

alt

Ο περίβολος χώρος του κάστρου με λίμνες και ρυάκια.

alt

Τα Troll και οι τάρανδοι, είναι τα πιο γνωστά πλάσματα της Νορβηγίας.

alt

Ανεβαίνοντας προς την είσοδο του κάστρου.

alt

Η εσωτερική αυλή του κάστρου.

alt

Μία από τις πολλές αίθουσες που και σήμερα είναι σε λειτουργία.

alt

Ο φρουρός έκανε «βόλτες» σε όλο τον χώρο.

alt

Μπροστά στο λιμάνι είχε δέσει ένα κρουαζιερόπλοιο.

alt

Η θέα προς το λιμάνι και την πόλη.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας στους δρόμους και τα πάρκα της πόλης, τουλάχιστον για όσο αντέχαμε, γιατί για να πεις ότι έχεις δει κάτι από αυτές τις πόλεις, πρέπει να έχεις αρκετές εβδομάδες στην διάθεσή σου.

alt

Κανόνια έξω από το κάστρο.

alt

Παντού υπάρχει και ένα Troll.

alt

Το κτίριο απονομής των βραβείων Nobel.

alt

Γλυπτό στην αποβάθρα.

alt

Το ρολόϊ στο λιμάνι με θέα το κάστρο.

alt

Από τα πιο κεντρικά σημεία του Όσλο.  Το Aker Brygge.

alt

Στην προβλήτα του Aker Brygge.

alt

Χαρακτηριστικό σημείο της πόλης.

alt

Τα γλυπτά είναι απίστευτης φαντασίας.

alt

Τα Βασιλικά Ανάκτορα.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για την αναχώρησή μας της επόμενης ημέρας.

Μετά από ένα καλό πρωινό, ξεκινήσαμε για τον επόμενο προορισμό στο ταξίδι μας στη Νορβηγία που ήταν η πόλη Stavanger.  Το Stavanger βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Νορβηγίας, και στην ευρύτερη περιοχή του συναντάμε τα πρώτα φιόρδ στην κατεύθυνση από το νότο προς το βορρά.  Η απόσταση είναι 550 χιλιόμετρα, αλλά, ο στενός δρόμος στο μεγαλύτερο τμήμα της διαδρομής, το ψιλόβροχο και τα χαμηλά όρια ταχύτητας κάνουν το ταξίδι αυτό ακόμα πιο μακρύ απ’ όσο δείχνει!

Παρεμπιπτόντως, τα όρια ταχύτητας τηρούνται από όλους με θρησκευτική ευλάβεια, όσο χαμηλά κι αν είναι (και κάποιες φορές είναι πολύ χαμηλά), σε όποιο σημείο του δρόμου και αν τα συναντήσεις.  Τα συνήθη όρια είναι στα εθνικά δίκτυα 60 ή 70 χιλιόμετρα την ώρα, σε επαρχιακούς δρόμους 50 ή 60 χιλιόμετρα και μέσα σε αστικά δίκτυα αυστηρά 30 ή 40 χιλιόμετρα την ώρα.  Αυτό σημαίνει πως οι ρυθμοί είναι ιδιαίτερα αργοί, αλλά και ο ίδιος ο λαός είναι συνηθισμένος στην αναμονή.  Σε βενζινάδικα, σε καταστήματα ή οπουδήποτε αλλού, τους βλέπεις να περιμένουν στην ουρά τους υπομονετικά μέχρι να έρθει η δική τους σειρά.  Χωρίς άγχος, βιασύνη ή δυσανασχέτηση. Δεν συναντήσαμε κορνάρισμα, ούτε τσαμπουκάδες και μαγκιές για το ποιός θα μπει κάπου πρώτος.  Η παραχώρηση της σειράς είναι σύνηθες φαινόμενο.  Επίσης υποχρεωτικό, είναι να έχεις αναμμένα τα φώτα στο αυτοκίνητο, είτε βράδυ είναι, είτε πρωί.  Για να τα ξεχάσεις να τα ανάψεις δεν τίθεται θέμα αφού σου κάνουν σινιάλο οι απέναντι.  Το πρόβλημα είναι μην τα ξεχάσεις μέρα μεσημέρι κατεβαίνοντας από το αμάξι, και ξελιγώσεις την μπαταρία!

alt

Υπενθύμιση!!

Ο δρόμος περνάει από το γραφικό παραθαλάσσιο χωριό Arendal και αργότερα από την μεγάλη πόλη Kristiansand που βρίσκεται στις νοτιότερες περιοχές της Νορβηγίας.  Τα τοπία που διασχίζαμε, είχαν αλλάξει πια ριζικά σε σχέση με ότι είχαμε περάσει μέχρι και εκείνη την στιγμή.  Το πράσινο ήταν χαρακτηριστικά πιο έντονο, τα βουνά μεγαλύτερα σε ύψος και πιο τραχιά, και οι λίμνες που συναντούσαμε, ήταν πλέον συνεχόμενες και το μέγεθός τους ποίκιλε από πολύ μικρές μέχρι πολύ μεγάλες.  Ο καιρός ήταν αρκετά ψυχρός και έβρεχε σχεδόν συνέχεια, κάνοντας την οδήγηση αρκετά κουραστική στα στενά τμήματα του δρόμου.

alt

Σε στάση πριν το Stavanger.

alt

Τα πάντα τριγύρω θυμίζουν... φθινόπωρο!

alt

Λίμνες συνέχεια.

Το απόγευμα φτάσαμε στο Stavanger και κατευθυνθήκαμε στο camping που βρίσκεται κοντά στην πόλη.  Ο χώρος του camping ήταν καταπράσινος (εμ βέβαια, με τόσο νερό!) και από την μία πλευρά του συνόρευε με μία μεγάλη λίμνη.  Είχε αρκετό κόσμο μέσα, αλλά υπήρχαν ακόμα πολλές κενές θέσεις.  Στήσαμε την σκηνή και πήγαμε μέχρι το κέντρο της πόλης για να την γυρίσουμε και να φάμε, όσο είχαμε ακόμα κουράγιο.

alt

Αίσθηση ορεινού camping.

alt

Εκτός από σκηνές, υπάρχουν μικρά σπιτάκια και πολλά τροχόσπιτα.

alt

Βέβαια, δεν λείπει η λίμνη από το camping, αλλά και...

alt

...δρόμος για τρέξιμο και ποδηλατάδα μέχρι αργά το βράδυ.

Η πόλη του Stavanger είναι, όπως ήταν αναμενόμενο, υπέροχη.  Κι εδώ γραφικότητα, χρώμα, λουλούδια, και άλλη λίμνη, ηρεμία, γαλήνη.  Και όπου υπάρχει μοντέρνο, έχει δεθεί με κάποιο μαγικό χέρι με το παλιό, αλλά και με τον περιβάλλοντα χώρο.

alt

Μία μικρή λίμνη στην πόλη του Stavanger κοντά στο λιμάνι.

alt

Το πέταγμα του κύκνου!

alt

Πολλά νούφαρα.

alt

Η εκκλησία στο Stavanger.

alt

Κι εδώ τα γλυπτά δεν έλειπαν.

alt

Έξω από το μουσείο πετρελαίου μία κεφαλή τρυπανιού!

alt

Στο λιμάνι κατοικίες...

alt

...και καταστήματα σε γραφικά κτίρια.

Ο ύπνος στον υπνόσακο είναι πάντα υπέροχος.  Έρχεσαι σε άμεση σχεδόν επαφή με τη γη.  Πόσο μάλλον όταν ακούς την βροχή να πέφτει απαλά πάνω στην σκηνή και η θερμοκρασία είναι αρκετά χαμηλή, σε σχέση με αυτό που έχεις συνηθίσει για τον μήνα Ιούλιο.  Σε κάνει να μπαίνεις πιο βαθιά μέσα στον υπνόσακο.

alt

«Φόρτωμα» των φωτογραφιών στον υπολογιστή του NIVA.


Με την συντροφιά της απαλής και ενίοτε δυνατότερης βροχής, συνεχίσαμε το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας, ενώ αργότερα προς το μεσημέρι ο καιρός έγινε ηλιόλουστος.  Επίσκεψη πάλι στο Stavanger για πρωινό, που μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε και πάλι μία πιο εξονυχιστική βόλτα μέσα στα υπέροχα σοκάκια της πόλης.

alt

Ήσυχα δρομάκια.

alt

Τα οικήματα είναι πολύχρωμα κι εδώ.

alt

Stavanger-αϊκή μπάντα του δρόμου!!

alt

Αυτό βρίσκεται στο κέντρο της πόλης!

alt

Δεν κατάλαβα γιατί τόση μανία με το shit!

Στην συνέχεια, η εξόρμησή μας, ήταν να επισκεφτούμε τον βράχο Preikestolen, στο φιόρδ Lysefjorden, αλλά και να γυρίσουμε όσο μπορούμε περισσότερο την ευρύτερη περιοχή.  Το Preikestolen ή Pulpit Rock (σε ελεύθερη μετάφραση, Βράχος Άμβωνα ή Άμβωνας του Ιεροκήρυκα), είναι ένας κάθετος βράχος ύψους 604 μέτρων πάνω από το φιόρδ του Lysefjorden.  Η επιφάνεια της κορυφής του είναι σχεδόν επίπεδη με διάσταση, περίπου 25 Χ 25 μέτρα και πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς τουριστικούς προορισμούς στη Νορβηγία.   Όπως συμβαίνει συνήθως από αυτή την περιοχή της Νορβηγίας και βορειότερα, για να μετακινηθείς από το ένα σημείο στο άλλο, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα χρειαστεί να πάρεις ένα, ή και παραπάνω, καραβάκια για να περάσεις από την μία πλευρά στην άλλη λόγω του δαντελωτού φυσικού ανάγλυφου της χώρας.  Το ίδιο ισχύει και για την προσέγγιση του Preikestolen.

alt

Με τα αυτοκόλητα του OFFroader στο NIVA και θέα στο φιόρδ.

alt

Η ένδειξη της θέσης μας στο GPS.

alt

Φτάνοντας στην άλλη πλευρά με θέα μία, ακόμα, υπέροχη γέφυρα.

Από το σημείο του πάρκινγκ μέχρι και τον βράχο του Preikestolen, το καλοφτιαγμένο μονοπάτι θέλει 2 ώρες πεζοπορίας.  Η κοσμοπλημμύρα που είχε μέσα στο μονοπάτι, θύμιζε την οδό Ερμού την περίοδο των Χριστουγέννων!  Το χαρακτηριστικό όμως ήταν πως συναντούσες ανθρώπους όλων των ηλικιών, από μωρά, μέχρι υπερήλικες, στις περισσότερες περιπτώσεις μαζί με τα αγαπημένα τους κατοικίδια.  Και υπήρχαν σημεία του μονοπατιού που ήταν και απότομα και γλιστερά.  Το μονοπάτι έχει ανηφορική πορεία, ξεκινώντας απο τα 270 μέτρα ύψος, και φτάνει μέχρι το φυσικό μπαλκόνι του Preikestolen στα 604 μέτρα, που προεξέχει στον γκρεμό, και κόβεται σαν από μαχαίρι μέχρι κάτω στο φιόρδ.  Για όσους έχουν πρόβλημα υψοφοβίας ή ακροφοβίας, το συγκεκριμένο σημείο δεν ενδείκνυται και είναι αρκετά τρομακτικό.

alt

Στην αρχή του μονοπατιού.

alt

Το μονοπάτι περνάει από υγρά οροπέδια.

alt

Τα νερά είναι τρεχούμενα.

alt

Όσο ανεβαίνεις η θέα γίνεται μαγευτική.

alt

Πινακίδες ενημέρωσης σε αρκετά σημεία της διαδρομής.

alt

Η μία απο τις δύο λίμνες που διασχίζει το μονοπάτι.

alt

Βουνοκορφές, δάση και λίμνες, το κύριο χαρακτηριστικό.

alt

Πλησιάζοντας στον βράχο του Preikestolen.

alt

Ο κόσμος είναι πολύς για το μικρό πέρασμα.

alt

Ένα μικρό «σκίσιμο» του βράχου!

alt

Ο βράχος του Preikestolen.

alt

Πολλοί είναι αυτοί που θα κάτσουν στην άκρη του γκρεμού!

alt

Τα βράχια είναι εντελώς κάθετα.

alt

Χαρά ικανοποίησης.

alt

Το Preikestolen από ψηλά.

alt

Το Preikestolen με θέα όλο το φιόρδ Lysefjorden.

{qtube vid:=ZiYND_ubvLI w:=640 h:=534}

Video από το σημείο του Preikestolen.

alt

Επιστροφή με θέα την βόρεια θάλασσα στο βάθος.

Συνεχίσαμε την βόλτα στην περιοχή γύρω από το φιόρδ Lysefjorden όπου συναντήσαμε υπέροχους οικισμούς, ομοιόμορφους και απόλυτα δεμένους με το περιβάλλον.  Η ηρεμία και η γαλήνη ήταν πλέον δεδομένη!

alt

Βόλτα στην περιοχή γύρω από το φιόρδ Lysefjorden.

alt

Το Preikestolen από την απέναντι πλευρά.

alt

Πολλά σπίτια έχουν «χορταριασμένες» στέγες!

alt

Η ευτυχία είναι έκδηλη.

alt

Ο μεγάλος ήρωας του ταξιδιού.  Το NIVA στα φιόρδ!

alt

Η γέφυρα που ενώνει τα δύο άκρα στην αρχή του φιόρδ Lysefjorden.

alt

Κάπου εκεί τα χιλιόμετρα είχαν φτάσει τα 3.595

alt

Το φως στον ουρανό, στις 11:00 το βράδυ.

Την επόμενη ημέρα φύγαμε από το κάμπινγκ και επισκευτήκαμε την περιοχή Hafrsfjord κοντά στο Stavanger, όπου βρίσκεται το μνημείο Sverd I fjell ή Swords in Rock (Σπαθιά στον Βράχο).  Πρόκειται για ένα επιβλητικό αλλά και απλό μνημείο, όπου σε έναν παραθαλάσσιο λόφο έχουν τοποθετηθεί τρία σπαθιά, ύψους περίπου 10 μέτρων το καθένα και αντιπροσωπεύουν την ένωση της Νορβηγίας σε μία χώρα από τον βασιλιά Harald Fairhair, μετά την νικηφόρα μάχη του στο Hafrsfjord το 872.  Το ένα σπαθί είναι λίγο ψηλότερο από τα άλλα δύο που υποδεικνείει τον νικητή βασιλιά σε σχέση με τα άλλα δύο των νικημένων.  Επίσης αντιπροσωπεύουν και την ειρήνη, καθώς τα σπαθιά είναι κολλημένα στον βράχο και ποτέ δεν θα ξαναχρησιμοποιηθούν.

alt

Τα επιβλητικά σπαθιά.

alt

Και το NIVA ήταν εκεί!

alt

Η εξωτερική θερμοκρασία ήταν 14.3 βαθμούς Κελσίου. Ψοφόκρυο!

Φεύγοντας από το μνημείο, κινηθήκαμε προς τα βόρεια θέλοντας να δούμε όσο γινόταν περισσότερο από το πρωτόγνωρο σε εμάς, τοπίο της Νορβηγίας και των φιόρδ.  Λίγα χιλιόμετρα μετά το Stavanger βρεθήκαμε να διασχίζουμε ένα απίστευτο οδικό έργο.  Μπήκαμε σε ένα τούνελ το οποίο άρχιζε να κατηφορίζει για 3 σχεδόν χιλιόμετρα.  Ουσιαστικά, το τούνελ αυτό που περνάει κάτω από το φιόρδ Byfjord, έχει συνολικό μήκος 5.875 μέτρα, είναι σκαμμένο κάτω από την θάλασσα και φτάνει σε βάθος στα 223 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερού!  Αφού ο δρόμος ξαναβγεί στην επιφάνεια, μετά από τρία περίπου χιλιόμετρα ξαναμπαίνει σε άλλο υποθαλάσσιο τούνελ που περνάει κάτω από το φιόρδ Mastrafjord.  Το δεύτερο τούνελ είναι λίγο μικρότερο αφού έχει μήκος 4.424 μέτρα και βάθος 132 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.  Το μεγαλύτερο, (και τρίτο βαθύτερο στον κόσμο, με το πρώτο να φτάνει τα 287 μέτρα βάθος και το δεύτερο στα, μόλις, 264 μέτρα) όμως, θα το περνούσαμε την επόμενη ημέρα, βορειότερα κατά την επιστροφή μας.  Επρόκειτο για το τούνελ Bomlafjord, με συνολικό μήκος 7.931 μέτρα και βάθος, 263 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας!

Στη Νορβηγία υπάρχουν, εκτός απο τα υποθαλάσσια τούνελ, και πολλά υπέργεια, λίγων έως πολλών χιλιομέτρων με πρώτο, το μεγαλύτερο σε μήκος τούνελ σε όλο τον κόσμο, με απόσταση 24.510 μέτρα!  Μάλιστα από πολλούς θεωρείται πως έχει καταντήσει υπερβολή η κατασκευή τόσων τούνελ.  Επίσης υπάρχουν πάρα πολλές και μεγαλειώδεις γέφυρες, που δεν ενώνουν απαραίτητα μεγάλες πόλεις, αλλά και μικρότερους οικισμούς.  Γενικά στη Νορβηγία σου δίνεται η εντύπωση πως τα μεγάλα δημόσια έργα είναι κάτι που τα γνωρίζουν πολύ καλά, αν αναλογιστεί κανείς και τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου.  Από την άλλη, για την κατασκευή αυτών των τούνελ έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα, καθώς στο σύνολο σχεδόν της χώρας, το βασικό πέτρωμα που συναντάται είναι ο γρανίτης ο οποίος έχει μεγάλη σκληρότητα και δεν είναι υδατοδιαλυτός όπως ο (δικός μας) ασβεστόλιθος.

Η διαδρομή μας συνεχίστηκε μέσα από καταπράσινα λιβάδια, συνεχόμενες λίμνες και ψηλά δασωμένα βουνά, που σε συνδυασμό με την ηλιόλουστη ημέρα, έκανε το τοπίο να προβάλει εντελώς ονειρικό.

alt

Διάσπαρτα σπίτια σε όλη την διαδρομή.

alt

Ο φωτισμός ήταν εκτυφλωτικός.

alt

Τα πάντα είναι καταπράσινα.

Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το φιόρδ Akrafjorden, μέσα στο οποίο πέφτουν με δύναμη και από μεγάλο ύψος, τα νερά από τον υπέροχο καταρράκτη Langfoss.  Το συνολικό ύψος του καταρράκτη είναι περίπου 600 μέτρα, τα οποία δεν είναι ορατά από τον δρόμο, και θεωρείται από τους ομορφότερους καταρράκτες στον κόσμο!

alt

Το φιόρδ Akrafjorden.

alt

Το NIVA με θέα το καταρράκτη Langfoss.

alt

Ο καταρράκτης πέφτει από μεγάλο ύψος.

{qtube vid:=vNVBxOzWv8Y w:=640 h:=534}

Video με τον καταρράκτη Langfoss.

Μετά από μια μικρή στάση για φωτογραφίες και θαυμασμό του καταρράκτη, συνεχίσαμε στον δρόμο με κατεύθυνση το φιόρδ Sorfjorden.  Λίγο πριν φτάσουμε σ’ αυτό το φιόρδ, συναντήσαμε και έναν δεύτερο, ιδιαίτερα εντυπωσιακό καταρράκτη με μεγάλη ποσότητα παγετωνικών νερών, ο οποίος μάλιστα ήταν διπλός.  Ο καταρράκτης Latefossen.

alt

Ο καταρράκτης δημιουργεί έντονη αχλή σε όλη την περιοχή.

{qtube vid:=fdIfP_q30HM w:=640 h:=534}

Video με τον καταρράκτη Latefossen.

Το φιόρδ Sorfjorden είναι κλεισμένο ανάμεσα σε ψηλά βουνά που ξεπερνούν τα 1.600 μέτρα ύψος.  Μπορεί, σαν αριθμός να ακούγεται μικρός για υψόμετρο, αν όμως, αναλογιστεί κανείς και το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο βρίσκεται, τότε θα αντιληφθεί πως δεν είναι και τόσο χαμηλό.  Γι’ αυτό, και σ’αυτά τα βουνά, συναντήσαμε παγετώνες, χιόνια που δεν λιώνουν ποτέ.

alt

Τα χιονισμένα βουνά στο φιόρδ Sorfjorden.

alt

Το πάχος του παγετώνα είναι αρκετά μεγάλο.

alt

Πυκνά σύννεφα πάνω από τις κορυφές.

Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε σε ένα ήσυχο χωριό (αν και δεν είχαμε συναντήσει κανένα με φασαρία!), το Kinsarvik, στο οποίο αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε.  Ήταν ντυμένο στα κυρίαρχα χρώματα της Νορβηγίας, δηλαδή το πράσινο και το σκούρο μπλε.

alt

Το νεκροταφείο του Kinsarvik, που όπως και τα υπόλοιπα, θύμιζε πάρκο.

alt

Τα νερά της λίμνης είναι «λάδι».

alt

Η αποβάθρα.

alt

Σημαδούρα.

alt

Στην πόλη Kinsarvik.


Την επόμενη ημέρα κάναμε μία μικρή παράκαμψη για να επισκευτούμε τους καταρράκτες Skjervefossen, μάλλον τυπικούς σε σχέση με αυτούς που είχαμε ήδη δει μέχρι εκείνη την στιγμή, αλλά και σίγουρα σε σχέση με τον επόμενο που θα βλέπαμε.  Εκεί φτάσαμε και στο βορειότερο σημείο του ταξιδιού μας βλέποντας στο GPS να αναγράφει ως γεωγραφικό πλάτος, 60°35’.  Από εκεί και μετά, όλα βρίσκονταν νοτιότερα.

alt

Ο εβδομήντα μέτρων ύψους καταρράκτης.

alt

Από το πάνω μέρος του.

alt

Ένα μακρυνότερο πλάνο.

Η ημέρα ήταν ιδανική για ταξίδι.  Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και τα όποια σύννεφα υπήρχαν στον ουρανό, δημιουργούσαν σε συνδυασμό με το γυαλιστερό πράσινο των κάμπων και το σκούρο μπλε του νερού, μία εικόνα σαν ζωγραφιά, σαν ένα κάδρο που ζωντάνεψε.  Δίπλα σε τέτοια τοπία πορευτήκαμε εκείνη την ημέρα κατά μήκος των φιόρδ Granvinfjorden, Utnefjorden και Hardangerfjorden.  Περνώντας, πάντα, γέφυρες και τούνελ.

alt

Η λίμνη κοντά στον καταρράκτη Skjervefossen.

alt

Το NIVA παρόν σε όλες τις «μεγάλες στιγμές».

alt

Απέραντο μπλε, υγρό και αέρινο.

alt

Τοπία απόλυτης ηρεμίας και γαλήνης.

alt

Ο δρόμος όπου βρει βράχο, τον «τρυπάει» και περνάει από μέσα του.

alt

Έξοδος από το τούνελ.

alt

Τα αυτοκινούμενα και τα τροχόσπιτα κατέκλυζαν τους δρόμους.

alt

Οι γέφυρες ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές, άσχετα με το μέγεθός τους...

alt

...και δημιουργούσαν μία απόλυτη σύνδεση με το περιβάλλον.

alt

Παγετώνες στις κορυφές των βουνών.

Σε λίγη ώρα ο δρόμος μας έβγαλε σε ένα θέαμα μοναδικό (αν και αυτό, μπορείς να το λες πολύ εύκολα με το κάθε τι που αντικρίζεις στη Νορβηγία)!  Ο καταρράκτης Steindalsfossen, είναι ένας από τους πιο γνωστούς, πολυφωτογραφημένους και με τις περισσότερες επισκέψεις της Νορβηγίας, καθώς εκτός από την μεγάλη ποσότητα των νερών που πέφτουν και την εύκολη πρόσβαση, έχει ένα μονοπάτι που σε οδηγεί στο πίσω μέρος του, και μπορείς να τον θαυμάσεις από την «κρυφή του πλευρά».

alt

Το NIVA με φόντο τον καταρράκτη Steindalsfossen.

alt

Ο καταρράκτης και το μονοπάτι που σε οδηγεί στο πίσω του μέρος.

alt

Στο πάνω μέρος του μονοπατιού.

alt

Το νερό πέφτει με μεγάλη πίεση και δημιουργεί μεγάλο νέφος υδρατμών.

{qtube vid:=68hwmEODsLo w:=640 h:=534}

Video με τον καταρράκτη Steindalsfossen.

Συνεχίσαμε μέσα από το ίδιο σκηνικό προς το Bergen από το οποίο θα ακολουθούσαμε πορεία προς τα νότια και ουσιαστικά θα άρχιζε το μακρύ ταξίδι της επιστροφής.  Όμως, όπως κάθε επιστροφή, όσο και αν διαρκεί, η αίσθηση που σου αφήνει είναι πως τελειώνει πολύ γρήγορα.

alt

Άλλο ένα τούνελ και...

alt

...άλλη μία λίμνη!

Κάτι που δεν θα σου λείψει περιπλανώμενος στη Νορβηγία, είναι οι καταρράκτες, τα φιόρδ, τα βουνά, τα δάση, τα τούνελ και οι γέφυρες.  Απ’ όλα αυτά, υπάρχουν άπειρα!  Περνώντας από το Bergen, και αντικρίζοντας τις εικόνες από τα κτίρια και τους δρόμους, δεν μας άφησε συναισθήματα, που πλέον, δεν περιμέναμε.  Μία υπέροχη, ανθρώπινη πόλη, με σεβασμό στο περιβάλλον και τον ίδιο τον άνθρωπο.

alt

Παραθαλάσσιο οίκημα κοντά στο λιμάνι.

alt

Λεπτομέρεια από εξωτερικό τοίχο οικίας.

alt

Ο σταθμός του τραίνου του Bergen!

Πήραμε κατεύθυνση προς τα νότια για το υπόλοιπο της ημέρας, με πορεία προς το Stavanger και από εκεί συνέχεια μέχρι την πόλη Eigersund, όπου και κατασκηνώσαμε στο τοπικό κάμπινγκ.  Στην διαδρομή μας πήραμε καράβια, περάσαμε τούνελ και γέφυρες, αλλά και την μεγάλη υποθαλάσσια διάβαση Bomlafjord, με συνολικό μήκος 7.931 μέτρα και βάθος, 263 μέτρα κάτω από την θάλασσα!  Κατά την διάσχισή του νόμιζες πως, ξαφνικά, τελείωσε το ταξίδι στη Νορβηγία, και άρχισε το... ταξίδι στο κέντρο της Γης!!  Απλά, απίστευτο συναίσθημα.

alt

Μικρά φιόρδ παντού.

alt

Νησάκια ιδιόκτητα με εξοχικά επάνω τους.

alt

Το NIVA βρίσκεται εκεί που του αξίζει. Στις πρώτες θέσεις!

alt

Ένα μικρό τούνελ και αμέσως μετά, άλλη μία...

alt

...υπέροχη γέφυρα!

alt

Και ακόμη μία.

alt

Γραμματοκιβώτια στην είσοδο των δρόμων των οικισμών.

alt

Ο ήλιος έχει αρχίσει να πέφτει. Σε λίγο θα είμαστε στο κάμπινγκ.

Αφού διανυκτερεύσαμε στο ήσυχο παραποτάμιο κάμπινγκ του Eigersund, συνεχίσαμε το επόμενο πρωί προς το λιμάνι της πόλης Sandefjord, με σκοπό να πάρουμε το καράβι και να μας περάσει απέναντι στην Σουηδία, στην πόλη Stromstad, ώστε να γλιτώσουμε το κύκλο του Όσλο, 250 έξτρα χιλιομέτρων και οδήγησης.  Προτιμήσαμε να μην ακολουθήσουμε τον παραθαλάσσιο δρόμο, που ήδη είχαμε πάρει στην άνοδό μας, αλλά να μπούμε, όσο αυτό ήταν δυνατόν, στα ενδότερα της περιοχής αυτής.  Η επιλογή μας αυτή, αποδείχτηκε πολύ σωστή γιατί έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε και περιοχές που δεν ήταν τόσο τουριστικές, αλλά όμως ήταν ισάξιας ομορφιάς με όσα είχαμε δει μέχρι και εκεί!

alt

Μόλις σηκωθήκαμε από τον υπέροχο ύπνο.

alt

Το ποτάμι δίπλα στο κάμπινγκ.

alt

Εικόνες απο την διαδρομή.

alt

Υπέροχα στενά περάσματα των καναλιών.

alt

Τα σύννεφα έκαναν τα δικά τους παιχνίδια.

alt

Υπέροχο σημείο για καφέ.

alt

Γέφυρα και τούνελ 2.200 μέτρων.

Μόλις περάσαμε στο Stromstad της Σουηδίας, συνεχίσαμε νότια μέχρι το Goteborg όπου και διανυκτερεύουμε σε παραθαλάσσιο κάμπινγκ.  Το κάμπινγκ ήταν γεμάτο, με πολλές παροχές, πεντακάθαρο, αλλά... και με βροχερό καιρό.  Αχ, Ελλάδα με τον ήλιο σου!

alt

Γέφυρα στην Σουηδία.

alt

Το... τσαντίρι μας στο κάμπινγκ του Goteborg.

alt

Η θέση μας στο GPS...

alt

...και η μουσική που μας συντρόφευε όλες αυτές τις ημέρες.

Την επόμενη ημέρα προχωρήσαμε νότια με κατεύθυνση το λιμάνι Helsingborg από το οποίο πήραμε το καράβι για να περάσουμε στο Helsingor της Δανίας.  Περιττό να αναφέρω πως οι πόλεις της Σουηδίας που περάσαμε, ήταν επίσης κομψοτεχνήματα με απίστευτα όμορφα και καλαίσθητα κτίρια.

alt

Ανεμογεννήτριες στην Σουηδία.

alt

Ο συννεφιασμένος καιρός κράτησε όλο το πρωινό.

alt

Ένα κτίριο μέσα στην πόλη του Helsingborg.

alt

Στο λιμάνι του Helsingborg συναντήσαμε πολλές μηχανές side car.

alt

Η έξοδός μας από το καράβι στην Δανία.

Την Δανία την διασχίσαμε σχετικά γρήγορα και πριν το καταλάβουμε βρισκόμασταν στο καράβι για την Γερμανία.  Φτάσαμε στο νησί Fehmarn, και αρχίσαμε την βαρετή κάθοδο από το ατελείωτο μακρινάρι που λέγεται Autobahn!  Προσπέραση του Αμβούργου και του Ανόβερου και μετά από λίγες ώρες φτάσαμε στο γνωστό Kassel όπου και διανυκτερεύσαμε.  Μετά από ένα καλό φαγητό, ακολούθησε ο ζωογόνος ύπνος που χρειαζόμασταν και οι δύο πάρα πολύ.

alt

Τα σύννεφα στην Δανία κάνουν παιχνίδια.

alt

Στην γραφική πόλη Heiligenhafen, στα βόρεια της Γερμανίας.

alt

Τρίκυκλη μοτοσυκλέτα σε κάποιο βενζινάδικο.

alt

Κάπου πετύχαμε και ένα αερόστατο να κάνει βόλτες ψηλά.

Ξεκούραστοι πλέον την επόμενη μέρα, συνεχίσαμε την πορεία μας προς τα νότια με προορισμό το Innsbruck της Αυστρίας, και με την βροχή να μας συντροφεύει σε όλη την διαδρομή.  Φτάνοντας στην πόλη του Innsbruck, μετά από όλο αυτό το ταξίδι, αισθανθήκαμε πως βρισκόμασταν κάπου στην... Θήβα!  Το υπόλοιπο της διαδρομής μας φαινόταν τόσο σύντομο και κοντινό, και πως, σαν μια απλή βόλτα, θα επιστρέφαμε πολύ εύκολα και γρήγορα μέσα σε λίγες ώρες!  Κάναμε στάση για βόλτα και φαγητό και αφού η ημέρα ήταν ακόμη φωτεινή και οι δυνάμεις μας δεν μας είχαν εγκαταλείψει, αποφασίσαμε να περάσουμε και τον ορεινό όγκο των Άλπεων ώστε την επόμενη ημέρα να διανύαμε μικρότερη απόσταση μέχρι την Ancona.

alt

Κάστρο στην κορυφή ενός λόφου στην Αυστρία.

alt

Συννεφιά και αρκετό κρύο.

alt

Αυστριακό... ξωκλήσι!

alt

alt

Μέσα στο Innsbruck.

alt

Οι κορυφές κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας.

alt

Τα καταφύγια και άλλες εγκαταστάσεις στο βουνό.

Πράγματι, η διανυκτέρευση εκείνης της βραδιάς έγινε στο Bolzano της Ιταλίας, το οποίο μας φάνηκε και κάπως καταθλιπτικό και αποπνικτικό, ίσως επηρεασμένοι από τις πολλές όμορφες πόλεις που είχαμε δει τις προηγούμενες ημέρες.  Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε και πάλι με βροχή μέχρι που πιάσαμε τις πεδινές περιοχές της Ιταλίας.  Συνεχίσαμε την διαδρομή μας μέχρι την Ancona, όπου προλάβαμε το καράβι που έφευγε στη 1:30 το μεσημέρι.

alt

Ουράνιο τόξο κοντά στην Βερόνα της Ιταλίας.

Στην Πάτρα φτάσαμε μετά από ένα ήρεμο ταξίδι, το επόμενο μεσημέρι, όπου και χωρίς καθυστέρηση ξεκινήσαμε για την Αθήνα.  Μπορεί οι διακοπές να έφταναν στο τέλος τους, όμως στο σπίτι μας περίμεναν δύο υπέροχες γούνινες και τρυφερές υπάρξεις που τις είχαμε πεθυμήσει.

alt

Φτάνοντας στο ηλιόλουστο λιμάνι της Πάτρας.

alt

Τα χιλιόμετρα του NIVA όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας.

alt

Τα δύο υπέροχα γατερά που μας περίμεναν.

 

Αυτό που ζήσαμε εγώ και η Ελισσάβετ για 16 ημέρες ήταν πρωτόγνωρο, εντυπωσιακό, γεμάτο, με όλη τη σημασία της λέξης, δυνατό και πολύ!  Θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη από όσους τύχει και διαβάσουν το παραπάνω κείμενο γιατί αυτό που βιώσαμε όλες αυτές τις ημέρες, δυστυχώς δεν μπορώ να βρω λέξεις για να το περιγράψω.  Έτσι, ότι και να ειπωθεί είναι απλά φτωχό μπροστά σε αυτά που είδαμε, ακούσαμε, μυρίσαμε και αισθανθήκαμε.

Πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι, είχα μεγάλη ανησυχία για την αξιοπιστία και τις δυνατότητες του NIVA.  Πρέπει επίσης να αναφέρω πως δεν έχει καμία βελτίωση επάνω του, εκτός από κάποια βοηθητικά αξεσουάρ που του έχω προσθέσει εγώ όπως το Car-PC, και δεν έχουν καμία σχέση με τα μηχανικά μέρη του αυτοκινήτου και τις επιδόσεις του.  Ακόμα και τα πολυαναφερόμενα προβληματικά και κουραστικά καθίσματα του NIVA, είναι τα εργοστασιακά.  Μηχανικά είναι όπως βγήκε από το εργοστάσιο, αλλά και με τα σέρβις του ευλαβικά τηρούμενα.  Οποτεδήποτε παρουσιάστηκε κάποια βλάβη, επισκευάστηκε αμέσως.  Έτσι πιστεύω, πέτυχε αυτόν τον στόχο, την τόσο μεγάλη και απαιτητική για ανθρώπους και όχημα διαδρομή, που ακόμα και με συμβατικό αυτοκίνητο είναι ιδιαίτερα δύσκολο να πραγματοποιηθεί.

Διαδρομές εκτός δρόμου δεν κάναμε στο συγκεκριμένο ταξίδι, και πιθανόν κάτι τέτοιο σε τόσο απομακρυσμένα μέρη και μάλιστα μόνοι μας, να ήταν αρκετά παρακινδυνευμένο. Και αυτό δεν ήταν ούτε ο σκοπός μας και ούτε πραγματικά μας έλειψε.  Αυτό το κάνουμε ευχάριστα, άνετα και όποτε θέλουμε στην υπέροχη Ελλάδα μας.

Ίσως να ακούγεται άκομψο ή ακόμη και υπερβολικό, αλλά μετά από σχεδόν 7.500 απροβλημάτιστα χιλιόμετρα, οφείλω να ομολογήσω πως το NIVA δεν με έβγαλε απλά ασπροπρόσωπο, αλλά με έκανε υπερήφανο ως κάτοχο και ιδιοκτήτη του!

 

Μάκης Μάρης (makmar)

1 Σεπτεμβρίου 2010

Προβληματισμοί ...

Το μόνο κοινό που έχουν το National Geographic και το Playboy είναι ότι σου επιτρέπουν να δεις πολλά μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς!

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account