Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Iceland 2011

Ευρετήριο Άρθρου

Τον περασμένο Αύγουστο (2011) δύο ζευγάρια ελλήνων OFFroaders ξεκίνησαν από την Ελλάδα και έφτασαν να κάνουν 4.500 χιλιόμετρα επί του Ισλανδικού εδάφους ! Οι τέσσερεις Nomads δεν περιορίστηκαν στις τυπικές τουριστικές ξεναγήσεις, αλλά σάρωσαν το νησί κάνοντας ονειρεμένες εκτός δρόμου διαδρομές σε ποικιλία εδαφικών και καιρικών συνθηκών.  Ισως είναι οι πρώτοι έλληνες που πάτησαν τον παγετώνα με τζιπ !  Είναι τιμή μας που μας εμπιστεύθηκαν αυτή την εμπειρία ζωής που βίωσαν.

Ισλανδία (Iceland)

Ας δούμε πρώτα απ' όλα τον «στόχο».  Η Ισλανδία (Ισλανδικά: Ísland) είναι νησιωτική χώρα της Βόρειας Ευρώπης στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό.  Βρίσκεται ανάμεσα στη Γροιλανδία, τη Σκωτία και τη Νορβηγία.  Ο πληθυσμός της είναι περίπου 320.000 κάτοικοι, με βάση εκτιμήσεις του 2009, και πρωτεύουσά της το Ρέυκιαβικ.  Η ηπειρωτική έκταση είναι 100.250 τετρ. χλμ. και έχει ακτογραμμή μήκους 4.970 χλμ.  Το μέγιστο υψόμετρο βρίσκεται στο όρος Χβαννανταλσνγιούκουρ 2.110 μ.  Κατά μια ερμηνεία, είναι η χώρα Θούλη που επισκέφτηκε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης στο θρυλικό του ταξίδι τον 4ο αιώνα π.Χ., περί τα 332-310 π.Χ.

Στην Ισλανδία υπάρχει πληθώρα από γκέιζερ (θερμοπίδακες, ισλ. Γκεϊσίρ, Geysir), με πιο γνωστά το Γκέιζερ και το Στρόκουρ (Strokkur).  Μετά από μία περίοδο αδράνειας, το Γκέιζερ επανήλθε ενεργά μετά από τους σεισμούς του 2000.  Η Ισλανδία έχει 600 πηγές θερμού ύδατος.  Με το δυναμικό της γεωθερμίας να υφίσταται έντονη εκμετάλλευση, αλλά και επειδή πολλοί ποταμοί και καταρράκτες είναι κατάλληλοι για υδροηλεκτρικά έργα, οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε θερμό νερό και θέρμανση από φυσικές πηγές.

 

Το κλίμα είναι ψυχρό και το 10% της έκτασης του νησιού είναι καλυμμένο από παγετώνες.  Παρόλα αυτά, το Ρεύμα του Κόλπου περνάει από τις ακτές τις χώρας και κάνει το κλίμα κάπως πιο ήπιο.  Τα καλοκαίρια είναι ξηρά και δροσερά, ενώ οι χειμώνες σχετικά ήπιοι, για το γεωγραφικό πλάτος της χώρας, και με αρκετά ισχυρούς ανέμους.  Η μέση θερμοκρασία στην πρωτεύουσα Ρέυκιαβικ είναι 11˚C τον Ιούλιο και -1 °C το Φεβρουάριο.  Επίσης στην Ισλανδία είναι υποχρεωτικό τα φώτα των κινούμενων οχημάτων να είναι αναμμένα ακόμα και τη μέρα.

Πρόσφατα πρωταγωνίστησε στην παγκόσμια ειδησεογραφία με την φαντασμαγορική έκρηξη ηφαιστείου της.  Η έκρηξη σημειώθηκε τέλη Μαρτίου του 2010 στο ηφαίστειο που είναι δίπλα στον παγετώνα Eyjafjallajoekull και αρχικά υπήρχε φόβος ότι θα οδηγούσε σε λιώσιμο του παγετώνα και πλημμύρες στις γύρω περιοχές.  Για το λόγο αυτό οι αρχές κήρυξαν αμέσως το τμήμα της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.  Το σύννεφο στάχτης που εκτοξεύτηκε σε ύψος μέχρι και 11 χλμ. στην ατμόσφαιρα είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν ολοκληρωτικά ο ένας μετά τον άλλον οι εναέριοι χώροι σε Βρετανία, Ιρλανδία, Δανία Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Βέλγιο, Γαλλία και Ολλανδία.  Δείτε μερικές φωτογραφίες από την έκρηξη.


Η ηφαιστειακή τέφρα κάλυψε τα πάντα.


The road trip to Iceland

Ας έρθουμε τώρα στο «ψητό», σας παρουσιάζουμε το ταξίδι αυτό μέσα από την αφήγηση των παιδιών.  Η μεγάλη ώρα της αναχώρησης έφτασε.  Ο Κωστής και η Ναυσικά είχαν κάνει καταπληκτική δουλειά ως προς τον σχεδιασμό του ταξιδιού και το μόνο που έμενε ήταν να δούμε αν θα καταφέρναμε να τηρήσουμε το πρόγραμμα:  9.000+ χιλιόμετρα με το TJ και τον «μουτζούρη», εκ των οποίων τουλάχιστον 4.000 off road. Φιλόδοξο δεν ακούγεται;

Το ταξίδι ξεκίνησε από την Αθήνα και τα αυτοκίνητα φορτώθηκαν βράδυ στην Πάτρα για το πέρασμα στην Βενετία.  Κατόπιν Αυστρία, Γερμανία και τέλος στο Hirtshals, το λιμάνι στα βόρεια της Δανίας, απ' όπου φεύγει το καράβι για Ισλανδία.


Faroe Islands

Πρωτού φτάσει το καράβι στην Ισλανδία έκανε υποχρεωτική στάση στα Νησιά Φερόες (Faroe islands ή Færøerne ή Føroyar), που σημαίνει Νησιά των Προβάτων. Είναι ένα σύμπλεγμα 18 νησιών, (17 κατοικήσιμα), που αποτελούν ομώνυμο αρχιπέλαγος στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό ανάμεσα στην Σκωτία, την Νορβηγία και την Ισλανδία με συνολική έκταση 1.399 τ.χλμ. και πληθυσμό 48.856 κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009.

 

 


Ισλανδία, η χώρα του πάγου και της φωτιάς.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στην μαγική χώρα της Ισλανδίας.  Οι τέσσερεις ταξιδιώτες: ο Κώστας με τη Ναυσικά και το Land Rover τους και ο Γιάννης με την Μαριέττα και το Wrangler πατήσαμε επιτέλους στεριά.  Μια στεριά που έμελε να γίνει το πεδίο δράσης μας για σχεδόν 4 εβδομάδες.  Ακολουθήστε μας στην περιπέτεια μέσα από επιλεγμένες φωτογραφίες, από μια τεράστια συλλογή εικόνων που αιχμαλώτισε ο φωτογραφικός φακός.


Η κόκκινη διαδρομή είναι τα 4.500 χιλιόμετρα που έγιναν στην Ισλανδία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν χωματόδρομοι.

 


Τα οχήματά μας.  Ένα Wrangler TJ Rubicon και ένα Land Rover Defender TD5 (γνωστό και ως ο "Μουντζούρης"), αμφότερα έχουν υποστεί αρκετές μετατροπές.  Ύστερα από αρκετά χρόνια εξέλιξης, έχουν και τα δύο δοκιμασμένες και αξιόπιστες επιλογές, που σε συνδυασμό με τη σωστή και προσεκτική συντήρησή τους, μας επέτρεψε να βγάλουμε τα συνολικά  9.000 χιλιόμετρα του ταξιδιού χωρίς στην ουσία το παραμικρό πρόβλημα.

 


Κώστας Λεμπέσης, τραπεζικός υπάλληλος, ιδιοκτήτης του Defender.  Έχει δηλώσει ότι όνειρο ζωής του είναι να αγοράσει ένα φορτηγό ΜΑΝ (αφού πουλήσει ότι έχει και δεν έχει) και να γυρίσει τον κόσμο.

 


Ναυσικά Πλουμή, συνοδηγός στο Land Rover.  Αφιέρωσε πάρα πολλές ώρες στον προγραμματισμό και σχεδιασμό του ταξιδιού, φτιάχνοντας ένα πρόγραμμα τόσο πετυχημένο, λες και ήταν χρόνια tour operator στην Ισλανδία.

 


Γιάννης Χαραλαμπάκης, συμβολαιογράφος, ιδιοκτήτης του βελτιωμένου Wrangler (και συγγραφέας της ταξιδιωτικής αφήγησης).


Μαριέττα Μικρούλη, ιδιωτική υπάλληλος (σύμβουλος πληροφορικής), μόνιμη κάτοικος του δεξιού καθίσματος του Wrangler.

 


Θα ήταν φοβερή παραλία, αν δεν είχε 7ο C καταμεσήμερο Αυγουστιάτικα.

 


Borgarfjörður, ένα χωριουδάκι κοντά στο λιμάνι Seyðisfjörður.

 


Το σπιτάκι αυτό είναι παμπάλαιο και ανήκε σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων (ο παππούς μας άφησε), οι οποίοι το αναστήλωσαν και το διατηρούσαν στην κατάσταση που το βλέπετε.  Όσο το χαζεύαμε, κατέφθασε η ιδιοκτήτρια γιαγιά με το εγγονάκι της.

 


Το πρώτα μας τσιμπούσι.  Όταν σκοπεύεις να περάσεις δύο εμβδομάδες συνεχώς στον δρόμο και με πολύ λίγα σημεία ανεφοδιασμού, οφείλεις να είσαι σωστά προετοιμασμένος.  Μακαρόνια, κονσέρβες και λοιπά τρόφιμα που αντέχουν ήταν στην ημερήσια διάταξη.  Όπου βρίσκαμε βέβαια πολιτισμό, τρώγαμε και καμία ζεστή σουπίτσα.

 


Οι πινακίδες στη μέση του πουθενά είναι συνηθισμένο θέαμα.  Γενικώς, όλοι οι χωμάτινοι δρόμοι έχουν απίστευτη σήμανση.  Ακόμα και όταν δεν υπάρχει καθόλου δρόμος, υπάρχουν κολωνάκια που σου δείχνουν την πορεία, όχι μόνο για να μην χαθείς, αλλά κυρίως για να μην κάνεις ροδιές στο απάτητο έδαφος.  Έχουν τρελή ευαισθησία σ‘ αυτό το θέμα και δεν έχουν άδικο.  Γενικά το έδαφος της Ισλανδίας επειδή είναι ηφαιστιογενές, είναι πολύ μαλακό και αμμώδες.  Η παραμικρή ροδιά αφήνει βαθύ αποτύπωμα, το οποίο μένει για πάρα πολύ καιρό, παρoτρύνοντας ενδεχομένως και άλλους να το ακολουθήσουν.

 


Τα περάσματα ποταμών είναι αμέτρητα.  Γενικώς δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο θέμα (τα βαθειά είναι όλα γεφυρωμένα), εκτός από τα glacier rivers, δηλαδή αυτά των παγετώνων, τα οποία μπορεί να είναι πολύ ορμητικά και θέλουν ιδιαίτερη προσοχή.

 


Εκεί που χαζεύαμε το ποτάμι, ήρθε με τα χίλια από το πουθενά αυτό το παράξενο όχημα, το οποίο ήταν ασθενοφόρο που έτρεχε να παραλάβει τραυματία από κατολίσθηση πάγων σε παρακείμενο παγετώνα.

 


Φάγαμε ατελείωτα χιλιόμετρα πετροβολώνα.  Συνολικά κάναμε πάνω από 2.000 χιλιόμετρα σ’ αυτούς.  Δεν είχαν βέβαια κάποια δυσκολία, αλλά ήταν άσκηση αντοχής για τα αυτοκίνητα.

 


Ο μεγαλύτερος παγετώνας της Ευρώπης και τρίτος στον κόσμο (μετά τους πόλους δηλαδή), ο Βάτναγιοκουλ από την ανατολική του πλευρά.  Από ανατολικά προς δυτικά εκτείνεται γύρω στα 120 χιλιόμετρα και από βόρεια προς νότια γύρω στα 80.

 


Όπως φαίνεται και στη φωτoγραφία, ο παγετώνας βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση.  Είναι σαν ένα παγωμένο ποτάμι που κινείται αργά.  Οι ντόπιοι μάλιστα μας είπαν πως στο συγκεκριμένο σημείο ο παγετώνας έχει περιοριστεί σημαντικά λόγω της κλιματικής αλλαγής.  Πριν από μερικά χρόνια εκτεινόταν αρκετά χιλιόμετρα παρακάτω.  Άλλη ανησυχία των ντόπιων είναι μήπως εξαφανιστεί η επιρροή του ρεύματος του Μεξικού, που κρατάει ζεστή την Ισλανδία σε σχέση με τη γεωγραφική της θέση, γεγονός το οποίο θα μετέτρεπε το νησί σε έναν τεράστιο παγετώνα.

 


Σ‘ αυτή τη σπηλιά έγινε το ατύχημα με έναν ορειβάτη που έσπασε το πόδι του.  Πριν από ένα μήνα μάλιστα, όπως μας είπαν οι ντόπιοι, έγινε και άλλο θανατηφόρο ατύχημα.

 


Μετά τα απανωτά ατυχήματα, δυστυχώς την σπηλιά την κλείσανε, οπότε δεν μπορέσαμε να τη δούμε από πιο κοντά.

 


Οι τύποι ήταν εθελοντές διασώστες.  Προσέξτε το άτομο με το αμάνικο στους 5ο C.  Τυπικό καλοκαιράκι γι’ αυτούς.

 


Το κόκκινο ήταν ένα RAM ντίζελ 500 αλόγων το οποίο φορούσε γαϊδουρολάστιχα με καρφιά.  Τα καρφιά, δεν τα βγάζουν ούτε το καλοκαίρι, καθώς τα δουλεύουν με τόσο χαμηλή πίεση στους χωματόδρομους που δεν παθαίνουν ζημιά.

 


Οι διασώστες, χάζευαν τα αυτοκίνητά μας (βασικά το wrangler) και στην ερώτησή μας αν θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε στον παγετώνα με αυτά, απάντησαν αυτολεξεί : “The wrangler could go to the glacier, the Land Rover not !

 


Η πρώτη μας διαβίωση υπό τη σκιά του μεγάλου παγετώνα Βάτναγιοκουλ.  Αν αναλογιστεί κανεις ότι φύγαμε από την Αθήνα με 35 βαθμούς και βρεθήκαμε να κοιμόμαστε στους 5, ήταν ένα σοκ.

 


Ο εξοπλισμός του Land Rover σε πλήρη ανάπτυξη.  Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, πως αν εξαιρέσουμε τη σκηνή οροφής, τα αυτοκίνητα δεν κουβαλούσαν τίποτε περισσότερο απ' ότι σε μία οποιαδήποτε εκδρομή στην Ελλάδα.

 


Οι μάχιμοι κοιμούνται στο χώμα.


 


Πρωινός ανεφοδιασμός από το όχημα υποστήριξης.

 


Δεν φαίνεται καλά στη φωτογραφία, αλλά σχεδόν όλοι οι καλοί χωματόδρομοι είχαν αναπτύξει αυτό το απαίσιο κομπρεσέρ, που σου φεύγαν τα σφραγίσματα.  Η μόνη λύση ήταν τάπα γκάζι και κανένας οίκτος για τα balljoints.

 


Το ηφαίστειο της Askja, που εξερράγη τελευταία φορά το 1968.  Στην κορυφή του βουνού, η οποία έχει αποκοπεί τελείως από παλαιότερη έκρηξη, έχει δημιουργηθεί μία τεράστια λίμνη και δίπλα από αυτήν σε άλλον μικρότερο κρατήρα υπάρχει λίμνη με ζεστά γεωθερμικά νερά.

 


Η οδήγηση στην έρημο είναι πραγματικά μοναδική εμπειρία !

 


Μέσα στο απέραντο γκρίζο της ερήμου, όπου υπάρχει ποταμάκι γύρω γύρω σφύζει από ζωή και χρώματα.

 


Πρωινή επιθεώρηση.

 


Με το ρυθμό που τραβάγαμε φωτογραφίες, έπρεπε μία δυο φορές τη μέρα να τις κατεβάζουμε στο mac.


 


Ο Godafoss (Waterfall of the gods, δηλαδή ο καταρράκτης των θεών) έχει 12 μέτρα ύψος.  Λέγεται ότι πήρε το όνομά του όταν το έτος 1000 ανατέθηκε στον  άρχοντα της περιοχής να αποφασίσει αν οι Ισλανδοί έπρεπε να ασπαστούν ή όχι τον Χριστιανισμό.  Όταν αποφάσισε θετικά γι' αυτό, πέταξε όλα τα αγάλματα και λοιπά παγανιστικά σύμβολα στον καταρράκτη.

 


Εδώ έχουμε φτάσει πια στο Husavik, μία όμορφη πόλη στα βόρεια.

 


Ήμασταν πολύ τυχεροί με τις φάλαινες.  Δεν είναι ζωολογικός κήπος ούτε έχεις ραντεβού μαζί τους.  Το tour διαρκεί τρεις ώρες και προλάβαμε να δούμε δελφίνια και τρία διαφορετικά είδη φαλαινών.

 


Το γραφικό λιμανάκι του Husavik.

 


Ότι πληρώνεις παίρνεις !   Οι ισλανδικοί δρόμοι δεν συγχωρούν.

 


Μπορεί να πάσχει λίγο στο θέμα της “ιδιωτικότητας”, αλλά από εξαερισμό σκίζει !

 


Ολόκληρη η Ισλανδία θυμίζει καζάνι που βράζει.  Είτε λόγω των ηφαιστείων, είτε λόγω των πολλών γεωθερμικών πηγών.

 


Εντυπωσιακό θέαμα, αν και η μυρωδιά ώρες ώρες γινόταν αφόρητη.

 


Τα ισλανδικά πρόβατα βρίσκονται παντού.  Όπου και να γυρίσεις το μάτι σου στις πλαγιές τα βλέπεις να βόσκουν.  Έχουν απίστευτο γέλιο, διότι τρομάζουν εύκολα και αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελά όλα μαζί.  Θέλουν όμως και προσοχή, γιατί είναι απρόβλεπτα και δεν ήταν λίγες οι φορές που πήγαμε να “αγοράσουμε” κανά δύο.

 


Η είσοδος του τούνελ Στράκα Κράου.  Δεν κάνουμε πλάκα, έτσι λέγεται.  Το λόγο τον είπαμε.  Μακράν το εντυπωσιακότερο τούνελ που έχουμε περάσει ποτέ.  Εχει αρκετά χιλιόμετρα μήκος, τα τοιχώματά του μοιάζουν με σπήλαιο, σχεδόν ανύπαρκτο φως και μία λωρίδα κυκλοφορίας και για τα δύο ρεύματα.  Αν διασταυρωθείς με άλλο αυτοκίνητο την έκατσες.  Υπάρχουν βέβαια συχνά πυκνά κάποιο χώροι που πλαταίνει λίγο για να περάσεις.

 


Μετά από αρκετές μέρες σε κάμπινγκ, κοιμηθήκαμε για αλλαγή σε ξενοδοχείο.  Σχεδόν όλα τα καταλύματα διαθέτουν τέτοιες “πισίνες” με φυσικό ζεστό νερό (38ο - 40ο C) από κάποια παρακείμενη πηγή.  Απίστευτη αίσθηση χαλάρωσης, με εξωτερική θερμοκρασία γύρω στους 5 βαθμούς.

 


Εξωτερική άποψη του ξενοδοχείου.  Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα σπίτια, λόγω έλλειψης ξυλείας στην Ισλανδία, είναι προκάτ και έρχονται από τη Νορβηγία.

 


Μετά τα πρώτα χιλιόμετρα κοπανήματος η μπάρα της ρεζέρβας στο Land Rover κόπηκε στα δύο.  Την κολλήσαμε μερικές μέρες αργότερα στο Κέφλαβικ, 40 χιλιόμετρα έξω από το Ρέϊκιαβικ.

 


Σε κάποιο σημείο, ψάχνοντας να βρούμε το track που βλέπαμε στο GPS (το οποίο τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο από μονοπάτι αλόγων), ο "μουτζούρης" δεν έχασε την ευκαρία να ρίξει ένα μεγαλοπρεπέστατο φύτεμα στη μέση του πουθενά.

 


Πρώτη προσπάθεια απεγκλωβισμού με ιμάντα, αλλά αποδείχθηκε φιλόδοξη.

 


Τρεις τόνοι παλιοσίδερα είναι αυτοί, αφήνουν βαθύ το αποτύπωμά τους στην ευαίσθητη Ισλανδική γη.

 


Γενικώς κυκλοφορούν πολλά παράξενα οχήματα στην Ισλανδία.

 


Στην πινακίδα wrangler δεν είναι αυτό;  Τυχαίο;

 


Αυτό είναι glacier river, οπότε μπήκαμε ένας ένας δεμένοι για καλό και για κακό.

 


 


Πρωινό σε ένα φανταστικό κάμπινγκ, όπου ήμασταν οι μόνοι επισκέπτες.  Το προηγούμενο βράδυ η Ναυσικά έφτιαξε καταπληκτικά τορτελίνια, τα οποία ακόμα προσαθούμε να ξεχάσουμε.

 


Άλλη μία πόρτα...  Σειρά σας Mr. Lembessis.

 


Κυκλοφορούν πολλά τέρατα Patrol, αλλά μιλώντας με κάτι διασώστες, μας είπαν ότι δεν τα έχουν και πολύ σε εκτίμηση λόγω της αναξιοπιστίας τους.

 


Υπάρχουν πολλά συνεργεία στο Ρέικιαβικ που ασχολούνται με τέτοιες μετατροπές.  Μας είπαν ότι το κόστος τους είναι περίπου ίσο με την αξία του αυτοκινήτου προ της μετατροπής.

 


Ο Γκάλφος, άλλος ένας φοβερός καταρράκτης.

 


Ότι θα μου λέγανε “very small tyres” για το wranlger, δεν το είχα φανταστεί ποτέ.  Και όμως μου το είπανε, όταν τους ρώτησα αν θα είχα πρόβλημα να κινηθώ στον παγετώνα.  Γι’ αυτούς το όριο είναι οι 38 ίντσες, αλλά οι περισσότεροι φοράνε πάνω από 40.  Εννοείται πως η πίεση δεν πρέπει να είναι πάνω από 3 με 5 psi.

 


Το περίφημο Γκέιζερ.  Εκτινάσσεται καυτό νερό κάθε 5 λεπτά περίπου.  Πολύ εντυπωσιακό να το βλέπεις, όχι να το μυρίζεις.

 


To ηφαίστειο της Hekla, συγκλονιστικό μέρος.

 


Το καλό με τα ηλιοβασιλέματα στην Ισλανδία είναι ότι τέτοια εποχή διαρκούν γύρω στις 3 ώρες, από τις 8 μέχρι τις 11 περίπου.

 


 


Το πρωινό μας βρήκε πάλι στη Χέκλα, αφού περάσμε τη βραδιά σε ένα κάμπινγκ πάνω στο βουνό.  Κατά τη διάρκεια του πρωινού γρασαρίσματος, η βάση της αντιστρεπτικής του wrangler παρέδωσε πνεύμα...

 


Στο καταφύγιο στην κορυφή του βουνού, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να παραλάβουμε τα snow mobiles.  Εκτός από καταπλητικό πρωινό, είχε και υπέροχη θέα, καθώς από τη μία έβλεπες τη θάλασσα και από την άλλη τον παγετώνα.  Τρομερή αντίθεση!

 


Απ’ ότι μας είπαν, το εργαλείο αυτό έχει χαλάσει εδώ και καμία δεκαριά χρόνια και το έχουν αφήσει εκεί ως μνημείο.

 


Μετά από μέρικες σύντομες οδηγίες ως προς την οδήγηση, ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.  Σημειωτέον ότι μου έδωσαν το πιο δυνατό εργαλείο, το πειραγμένο!  Τυχαίο;

 


Του Κωστή ήταν ψοφίμι σαν τον μουτζούρη.

 


Οι οδηγοί - ξεναγοί μας έκαναν μία μικρή επίδειξη με άλματα και ανέβασμα πλαγιάς.

 


Η λίμνη του παγετώνα.  Εκπληκτικό θέαμα.  Φοβερή ηρεμία.  Μπορείς να κάτσεις με τις ώρες παρατηρώντας πουλιά και φώκιες να συζούν με αρμονία, υπό τον ήχο των πάγων που λιώνουν.

 


Λέγαμε να βουτήξουμε, αλλά μετά τη δοκιμή το ξανασκεφτήκαμε.

 


Στην περιοχή του Ρέικιαβικ πια, βρήκαμε την ευκαιρία για μικροεπισκευές, λίγο πριν πάρουμε τον μακρύ δρόμο του γυρισμού.

 


Προσέξτε τις κυρίες με τα τακούνια ανάμεσα στους θηριώδεις τροχούς.

 


Το ΜΑΝ αυτό ήταν 8x8 !

 


Και ναι, ήρθε η ώρα να πατήσουμε παγετώνα με τα αυτοκίνητα!  Πραγματικά συγκινητική στιγμή.

 


Περιέργως, ο μουτζούρης δεν φυτεύτηκε πουθενά.


Αφού μας είχαν πει για τα τουλάχιστον 38άρια λάστιχα, είπαμε να μην επιχειρήσουμε να τον διασχίσουμε.  Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο πάγος είχε πολύ καλή πρόσφυση, αλλά πέραν του ότι είχε αρχίσει να βραδιάζει ο πάγος δεν σου ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη.  Δεν υπήρχαν πουθενά ίχνη κάποιας συγκεκριμένης πορείας και ο παγετώνας είναι γεμάτος από ρήγματα δεκάδων ή και εκατοντάδων μέτρων βάθους, οπότε χωρίς τη βοήθεια κάποιου γνώστη της περιοχής, θα ήταν αφελές να το προσπαθήσουμε.

Ηρωική στιγμή ...


Βόρειο Σέλας ή επιστημονικά Aurora Boreallis.  Για άλλη μια φορά σταθήκαμε πολύ τυχεροί, διότι εμφανίστηκε για πολύ λίγο, καθώς δεν είναι ακόμα η εποχή του.  Συγκλονιστικό θέαμα, καθώς κινείται συνέχεια και πολύ γρήγορα, φωτίζοντας ολόκληρο τον ουρανό.

 


Το Holmavik, ένα πανέμορφο χωριουδάκι στα western fiords.

 


Αυτό είναι το μουσείο μαγείας στο Holmavik, καθώς η περιοχή βρίθει ιστοριών μεσαιωνικής παράδοσης και μυθοπλασίας, προς μεγάλη χαρά του ζεύγους Λεμπέση.

 


Αναπαράσταση καύσης μάγου.  Η μαγεία γενικώς ήταν ανδρική υπόθεση στην Ισλανδία.  Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα παραδόθηκαν στην πυρά συνολικά 21 άτομα, 20 άνδρες και μία γυναίκα.

 


Ένας από τους ανθρώπους της εποχής με μεγάλη εξουσία, ο οποίος παρεμπιπτόντως με αφορμή την ασθένεια της γυναίκας του, έκαψε καμία δεκαριά άτομα ως ενόχους, γνώριζε ελληνικά και λατινικά.  Καταλαβαίνετε τι λέει;

 


Ένα από τα καταφύγια που υπάρχουν δίπλα σε κεντρικούς δρόμους, τα οποία χρησιμεύουν κυρίως το χειμώνα, σε περίπτωση που σε αποκλείσει το χιόνι.  Αυτό που επισκεφθήκαμε εμείς είχε σόμπα, κουκέτες, κουβέρτες και ξηρά τροφή.  Δεν ήταν ότι πιο καθαρό μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά υποθέτω πως όταν το χρειαστείς αυτό θα είναι το τελευταίο που θα σε νοιάξει.  Σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, αφήσαμε όσες κονσέρβες μας είχαν περισέψει (και δεν μας άρεσαν), μια και φεύγαμε κιόλας.

 

Αντί επιλόγου, από τον Κώστα

Βόρειος Ατλαντικός, 2-3 παράλληλους κάτω από τον 66-ό, πυκνή ομίχλη, τρικυμία και στο κατάστρωμα κρύος δυνατός αέρας...  Είμαστε πια στο καράβι της επιστροφής για Δανία, κουρασμένοι από τα τελευταία 900 χιλιόμετρα στο νησί.  Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω και να ταξινομήσω τις εικόνες του ταξιδιού.

Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μια κατάσταση τρανς...  Βγαίνω από κάποια εικονική πραγματικότητα και πηγαίνω που ?  Ήμουν εκεί ?  Γυρνάω πίσω, κλείνω τα μάτια και μπροστά  μου σχηματίζεται το τείχος από τα τεράστια πράσινα βράχια που κατακρημνίζονται στη θάλασσα που αντανακλά το είδωλό τους...

Μετά, η εικόνα ενός γκρίζου άγριου ποταμού που με τεράστια ορμή και πίεση κατεβάζει τα νερά και τις στάχτες των τελευταίων ηφαιστειακών εκρήξεων από τον αιώνιο παγετώνα...  Η μεγάλη μάχη του νερού και της φωτιάς...  Το ποτάμι βρυχάται και γκρεμίζεται δημιουργώντας ένα τεράστιο σπρέι σε ένα γιγαντιαίο βάραθρο.

Στο βάθος οι γκρι ερημότοποι και από πάνω το μεγάλο σκοτεινό βουνό, η Hekla, φωτίζεται και καίγεται από τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου, καυτοί πίδακες αερίων που εκρήγνυνται από τα έγκατα της γης...  Ατέλειωτη ερημιά, κόκκινοι φιδωτοί χωματόδρομοι, σκόνη που χάνεται στο βαθύ μπλε και στη μέση η ηφαιστειακή καυτή λίμνη με τα κρεμώδη νερά...

Το τελείωμα του μαύρου, του γκρι, του καφέ και η αρχή το κόκκινου, του μπλε, του μωβ και σε ένα απειροελάχιστο διάστημα η νεφελώδης μυστηριακή πράσινη κηλίδα (ναι, ήμασταν πάρα πολύ τυχεροί που την είδαμε)...  Στη μέση το κρυστάλλινο νερό που αντανακλά τους αέρινους ταξιδιώτες, τα σύννεφα και πιο πίσω η βαθειά μπλε θάλασσα που εισβάλλει επιθετικά στο νησί...  Όλα σε μία αέναη μάχη και ισορροπία μαζί, το νερό και η θάλασσα, τα σύννεφα και ο ήλιος, η έρημος και το πράσινο, η φωτιά και ο πάγος...

Κάπου μέσα σε όλα αυτά τα trolls, τα είδαμε και είναι αλήθεια ότι ζουν σ’ αυτήν την άκρη της γης.

Μυθικό μέρος ?  Τι λέτε ?  Και όμως υπάρχει στις εσχατιές του μεγάλου βόρειου ωκεανού, εκεί που η φαντασία και η πραγματικότητα γίνονται ένα, φτιάχνοντας το όνειρο, το μύθο και το παραμύθι.


 

Tους πρωταγωνιστές του ταξιδιού μπορείτε να τους βρείτε σε δύο εξαιρετικούς ιστοχώρους που ... συχνάζουν.  Ο πρώτος είναι η ομάδα των Νομάδων (www.nomads.gr) και ο άλλος The Missing Link expedition team (www.missing-link.gr)

 

Προβληματισμοί ...

Μία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην ατζέντα.

κάποιος είπε
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account