Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
offroader

Προορισμοί

  • Συνεργάτες και φίλοι του offroader μοιράζονται μαζί μας εμπειρίες από τα ταξίδια τους. Απολαύστε διαδρομές και πάρτε ιδέες...
  • 1

Iceland 2011 - Ισλανδία 1ο μέρος

Ευρετήριο Άρθρου

Ισλανδία, η χώρα του πάγου και της φωτιάς.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στην μαγική χώρα της Ισλανδίας.  Οι τέσσερεις ταξιδιώτες: ο Κώστας με τη Ναυσικά και το Land Rover τους και ο Γιάννης με την Μαριέττα και το Wrangler πατήσαμε επιτέλους στεριά.  Μια στεριά που έμελε να γίνει το πεδίο δράσης μας για σχεδόν 4 εβδομάδες.  Ακολουθήστε μας στην περιπέτεια μέσα από επιλεγμένες φωτογραφίες, από μια τεράστια συλλογή εικόνων που αιχμαλώτισε ο φωτογραφικός φακός.


Η κόκκινη διαδρομή είναι τα 4.500 χιλιόμετρα που έγιναν στην Ισλανδία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν χωματόδρομοι.

 


Τα οχήματά μας.  Ένα Wrangler TJ Rubicon και ένα Land Rover Defender TD5 (γνωστό και ως ο "Μουντζούρης"), αμφότερα έχουν υποστεί αρκετές μετατροπές.  Ύστερα από αρκετά χρόνια εξέλιξης, έχουν και τα δύο δοκιμασμένες και αξιόπιστες επιλογές, που σε συνδυασμό με τη σωστή και προσεκτική συντήρησή τους, μας επέτρεψε να βγάλουμε τα συνολικά  9.000 χιλιόμετρα του ταξιδιού χωρίς στην ουσία το παραμικρό πρόβλημα.

 


Κώστας Λεμπέσης, τραπεζικός υπάλληλος, ιδιοκτήτης του Defender.  Έχει δηλώσει ότι όνειρο ζωής του είναι να αγοράσει ένα φορτηγό ΜΑΝ (αφού πουλήσει ότι έχει και δεν έχει) και να γυρίσει τον κόσμο.

 


Ναυσικά Πλουμή, συνοδηγός στο Land Rover.  Αφιέρωσε πάρα πολλές ώρες στον προγραμματισμό και σχεδιασμό του ταξιδιού, φτιάχνοντας ένα πρόγραμμα τόσο πετυχημένο, λες και ήταν χρόνια tour operator στην Ισλανδία.

 


Γιάννης Χαραλαμπάκης, συμβολαιογράφος, ιδιοκτήτης του βελτιωμένου Wrangler (και συγγραφέας της ταξιδιωτικής αφήγησης).


Μαριέττα Μικρούλη, ιδιωτική υπάλληλος (σύμβουλος πληροφορικής), μόνιμη κάτοικος του δεξιού καθίσματος του Wrangler.

 


Θα ήταν φοβερή παραλία, αν δεν είχε 7ο C καταμεσήμερο Αυγουστιάτικα.

 


Borgarfjörður, ένα χωριουδάκι κοντά στο λιμάνι Seyðisfjörður.

 


Το σπιτάκι αυτό είναι παμπάλαιο και ανήκε σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων (ο παππούς μας άφησε), οι οποίοι το αναστήλωσαν και το διατηρούσαν στην κατάσταση που το βλέπετε.  Όσο το χαζεύαμε, κατέφθασε η ιδιοκτήτρια γιαγιά με το εγγονάκι της.

 


Το πρώτα μας τσιμπούσι.  Όταν σκοπεύεις να περάσεις δύο εμβδομάδες συνεχώς στον δρόμο και με πολύ λίγα σημεία ανεφοδιασμού, οφείλεις να είσαι σωστά προετοιμασμένος.  Μακαρόνια, κονσέρβες και λοιπά τρόφιμα που αντέχουν ήταν στην ημερήσια διάταξη.  Όπου βρίσκαμε βέβαια πολιτισμό, τρώγαμε και καμία ζεστή σουπίτσα.

 


Οι πινακίδες στη μέση του πουθενά είναι συνηθισμένο θέαμα.  Γενικώς, όλοι οι χωμάτινοι δρόμοι έχουν απίστευτη σήμανση.  Ακόμα και όταν δεν υπάρχει καθόλου δρόμος, υπάρχουν κολωνάκια που σου δείχνουν την πορεία, όχι μόνο για να μην χαθείς, αλλά κυρίως για να μην κάνεις ροδιές στο απάτητο έδαφος.  Έχουν τρελή ευαισθησία σ‘ αυτό το θέμα και δεν έχουν άδικο.  Γενικά το έδαφος της Ισλανδίας επειδή είναι ηφαιστιογενές, είναι πολύ μαλακό και αμμώδες.  Η παραμικρή ροδιά αφήνει βαθύ αποτύπωμα, το οποίο μένει για πάρα πολύ καιρό, παρoτρύνοντας ενδεχομένως και άλλους να το ακολουθήσουν.

 


Τα περάσματα ποταμών είναι αμέτρητα.  Γενικώς δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο θέμα (τα βαθειά είναι όλα γεφυρωμένα), εκτός από τα glacier rivers, δηλαδή αυτά των παγετώνων, τα οποία μπορεί να είναι πολύ ορμητικά και θέλουν ιδιαίτερη προσοχή.

 


Εκεί που χαζεύαμε το ποτάμι, ήρθε με τα χίλια από το πουθενά αυτό το παράξενο όχημα, το οποίο ήταν ασθενοφόρο που έτρεχε να παραλάβει τραυματία από κατολίσθηση πάγων σε παρακείμενο παγετώνα.

 


Φάγαμε ατελείωτα χιλιόμετρα πετροβολώνα.  Συνολικά κάναμε πάνω από 2.000 χιλιόμετρα σ’ αυτούς.  Δεν είχαν βέβαια κάποια δυσκολία, αλλά ήταν άσκηση αντοχής για τα αυτοκίνητα.

 


Ο μεγαλύτερος παγετώνας της Ευρώπης και τρίτος στον κόσμο (μετά τους πόλους δηλαδή), ο Βάτναγιοκουλ από την ανατολική του πλευρά.  Από ανατολικά προς δυτικά εκτείνεται γύρω στα 120 χιλιόμετρα και από βόρεια προς νότια γύρω στα 80.

 


Όπως φαίνεται και στη φωτoγραφία, ο παγετώνας βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση.  Είναι σαν ένα παγωμένο ποτάμι που κινείται αργά.  Οι ντόπιοι μάλιστα μας είπαν πως στο συγκεκριμένο σημείο ο παγετώνας έχει περιοριστεί σημαντικά λόγω της κλιματικής αλλαγής.  Πριν από μερικά χρόνια εκτεινόταν αρκετά χιλιόμετρα παρακάτω.  Άλλη ανησυχία των ντόπιων είναι μήπως εξαφανιστεί η επιρροή του ρεύματος του Μεξικού, που κρατάει ζεστή την Ισλανδία σε σχέση με τη γεωγραφική της θέση, γεγονός το οποίο θα μετέτρεπε το νησί σε έναν τεράστιο παγετώνα.

 


Σ‘ αυτή τη σπηλιά έγινε το ατύχημα με έναν ορειβάτη που έσπασε το πόδι του.  Πριν από ένα μήνα μάλιστα, όπως μας είπαν οι ντόπιοι, έγινε και άλλο θανατηφόρο ατύχημα.

 


Μετά τα απανωτά ατυχήματα, δυστυχώς την σπηλιά την κλείσανε, οπότε δεν μπορέσαμε να τη δούμε από πιο κοντά.

 


Οι τύποι ήταν εθελοντές διασώστες.  Προσέξτε το άτομο με το αμάνικο στους 5ο C.  Τυπικό καλοκαιράκι γι’ αυτούς.

 


Το κόκκινο ήταν ένα RAM ντίζελ 500 αλόγων το οποίο φορούσε γαϊδουρολάστιχα με καρφιά.  Τα καρφιά, δεν τα βγάζουν ούτε το καλοκαίρι, καθώς τα δουλεύουν με τόσο χαμηλή πίεση στους χωματόδρομους που δεν παθαίνουν ζημιά.

 


Οι διασώστες, χάζευαν τα αυτοκίνητά μας (βασικά το wrangler) και στην ερώτησή μας αν θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε στον παγετώνα με αυτά, απάντησαν αυτολεξεί : “The wrangler could go to the glacier, the Land Rover not !

 


Η πρώτη μας διαβίωση υπό τη σκιά του μεγάλου παγετώνα Βάτναγιοκουλ.  Αν αναλογιστεί κανεις ότι φύγαμε από την Αθήνα με 35 βαθμούς και βρεθήκαμε να κοιμόμαστε στους 5, ήταν ένα σοκ.

 


Ο εξοπλισμός του Land Rover σε πλήρη ανάπτυξη.  Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, πως αν εξαιρέσουμε τη σκηνή οροφής, τα αυτοκίνητα δεν κουβαλούσαν τίποτε περισσότερο απ' ότι σε μία οποιαδήποτε εκδρομή στην Ελλάδα.

 


Οι μάχιμοι κοιμούνται στο χώμα.

Προβληματισμοί ...

Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς.

Μαχάτμα Γκάντι
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account